مبانی فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیره ی امام حسین (ع)

پژوهش حاضر با روش پژوهش توصیفی-تحلیلی به بررسی فقهی «امر به معروف و نهی از منکر» با تکیه بر سیره امام حسین (ع) می پردازد با این هدف که مبانی فقهی این فریضه در پرتو رفتار و گفتار امام حسین (ع) و تحلیل جایگاه آن در اصلاح دینی و اجتماعی امت اسلامی، بازشناسی گردد. از این رو باید پرسید: «مباین فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیره امام حسین (ع) چیست». یافته های پژوهش نشان می دهد که این دو فریضه در کتاب و سنت ریشه دارد و فقیهان دایره «معروف» و «منکر» را فراتر از واجب و حرام، شامل مستحب و مکروه نیز دانسته اند. در دوران امویان، تحریف گسترده احکام الهی موجب رواج منکرات به عنوان معروف شده بود و امام حسین (ع) با قیام در برابر این انحراف، مصداق کامل امر به معروف و نهی از منکر را آشکار ساخت. نتیجه تحقیق آن است که سیره امام معصوم (ع) نه تنها مبنای فقهی وجوب این فیضه است، بلکه معیار تشخیص معروف و منکر در شرایط اجتماعی نیز به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

امام حسین (ع) ، معروف ، منکر ، مبانی ، فقه ، حکومت ، سیره