آموزش مهارت های زندگی با استفاده از قصه های کهن ایرانی به دانش آموزان ششم ابتدایی مدارس شهرستان میاندوآب

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی با بهره گیری از قصه های کهن ایرانی بر دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان میاندوآب انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از این جامعه، ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۱ جلسه ۶۰ دقیقه ای، آموزش مهارت های زندگی بر اساس قصه های کهن ایرانی را دریافت کرد. محتوای جلسات شامل داستان هایی از منابعی مانند شاهنامه، گلستان سعدی، مرزبان نامه و مثنوی معنوی بود که هر یک با هدف تقویت یکی از مهارت های ده گانه زندگی مطابق با چارچوب سازمان جهانی بهداشت طراحی شده بود. گروه کنترل در طول این مدت، آموزشی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد مهارت های زندگی(WHO, ۱۹۹۷) و آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر قصه های کهن ایرانی تاثیر معناداری بر افزایش مهارت هایی مانند خودآگاهی، همدلی، کنترل خشم، حل مسئله و ارتباط موثر دارد. یافته ها نشان می دهد استفاده از ظرفیت های فرهنگی و ادبی ایران می تواند راهکاری بومی، اثربخش و جذاب برای آموزش مهارت های زندگی به دانش آموزان باشد.