بررسی ویژگی های موسیقی پست مدرن با تحلیل قطعه کانن در چهار

مدرنیسم یا نوگرایی از ابتدای قرن بیستم شتاب فزاینده ای در پدیده های مختلف زندگی از جمله هنر و موسیقی یافته است. این مکتب گاهی آنچنان در برابر کهنگی می ایستد که خود به نوعی اقتدارگرایی سرکوب گر یعنی آنچه که به سنت منسوب می کرد، تبدیل می شود. ازاین رو پست مدرنیسم با نگرشی معتدل به مفهوم نو و کهنه به عرصه آمد تا به جرح و تعدیل مدرنیسم بپردازد. شناخت ویژگی های این مکتب می تواند موضوع قابل توجهی در مطالعات بیان و نقد موسیقی باشد به خصوص که بررسی این ویژگی ها در آثار آهنگسازان معاصر از یک حوزه جغرافیایی خاص، زمینه ای برای نو شدن موسیقی آن حوزه با تکیه بر اصالت سنت خواهد گشود. سوال این است که چگونه یک نگرش پست مدرن در قطعه ای از یک آهنگساز ایرانی می تواند مفهوم نو و کهنه را با هم درآمیزد و اثری که از این نگاه ساخته شده است، چه ویژگی هایی دارد؟ بر این اساس در مقاله حاضر ویژگی های موسیقی پست مدرن در قالب تحلیل عناصر ساختاری و مفاهیم به کاررفته در قطعه کانن در چهار، اثر مولف مورد بررسی قرار می گیرد که اخیرا ساخته و به صورت نت و صوت منتشر شده است. عنوان قطعه و تحلیل آن نشان می دهد که کانن و سریالیسم دو تکنیک اساسی ساخت قطعه هستند که پس از معرفی و شناخت چگونگی آنها، به سری های قطعه پرداخته خواهد شد و مشخص می شود که آهنگساز خواست زیبایی شناسانه خود را در قالب کانن با روش چرخ‎دنده ای سریالیسم در آمیخته و سازوکار سازماندهی عناصر صدایی را به نوعی الگوریتم جهت ساخت بی شمار موسیقی تبدیل کرده است که ویژگی چندگانه بودن استنباط فرم و معنا در موسیقی پست مدرن را نشان می دهد. این موسیقی در سایه مفهوم دهکده جهانی از تکنیک ها و روش های نو و کهنه با نگرشی خودارجاع بهره می برد.

کلیدواژه ها:

پست مدرنیسم ، مدرنیسم ، کانون در چهار ، سریالیسم ، سری