تحلیل اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان متوسطه: تبیین نقش میانجی جو سازمانی مدرسه (مطالعه موردی: استان قزوین)

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر ارتقای سازگاری اجتماعی و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه استان قزوین انجام شد و نقش میانجی جو سازمانی مدرسه و مشارکت خانواده نیز مورد تاکید قرار گرفت. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی و از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد ۳۸۴ نفر انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه مهارت های زندگی سازمان جهانی بهداشت، پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه جو سازمانی مدرسه بودند. یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های زندگی با سازگاری اجتماعی و تاب آوری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری دارد و جو سازمانی مدرسه و تعامل خانواده به عنوان متغیرهای میانجی، اثر آموزش مهارت ها را تقویت می کنند. بر این اساس، آموزش مهارت های ده گانه زندگی، به ویژه مهارت حل مسئله و تفکر نقاد، در بستر یک جو سازمانی حمایت گر، می تواند به عنوان راهبرد پیشگیرانه در برابر آسیب های اجتماعی و افت تحصیلی عمل کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سازگاری اجتماعی ، تاب آوری تحصیلی ، جو سازمانی مدرسه ، آموزش و پرورش قزوین