بررسی تاثیر مدیریت استراتژیک منابع انسانی بر تحقق اهداف توسعه پایدار در دولت

در دهه های اخیر، پیچیدگی فزاینده محیط حکمرانی، تغییرات سریع فناوری، افزایش رقابت پذیری جهانی و رشد انتظارات شهروندان از دولت ها، ضرورت توجه به مدیریت استراتژیک منابع انسانی را بیش از پیش برجسته کرده است. دولت ها برای تحقق اهداف توسعه پایدار—که شامل ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی است—نیازمند سرمایه انسانی توانمند، متعهد، خلاق و همسو با راهبردهای کلان ملی هستند. مدیریت استراتژیک منابع انسانی با تمرکز بر برنامه ریزی بلندمدت، توسعه شایستگی ها، جانشین پروری، بهبود عملکرد، ایجاد انگیزش، مدیریت استعداد، و همسوسازی سیاست های منابع انسانی با اهداف کلان سازمانی، می تواند نقش تعیین کننده ای در ارتقای ظرفیت دولت برای دستیابی به توسعه پایدار ایفا کند. از این رو، هدف اصلی این پژوهش، بررسی میزان و چگونگی تاثیر مدیریت استراتژیک منابع انسانی بر تحقق اهداف توسعه پایدار در بخش دولتی است.روش تحقیق این مطالعه توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق مرور نظام مند ادبیات، تحلیل اسناد رسمی، بررسی تجربیات دولت ها، و تحلیل نظریه های مرتبط با مدیریت منابع انسانی و توسعه پایدار گردآوری شده است. در این پژوهش، ابعاد مختلف مدیریت استراتژیک منابع انسانی شامل برنامه ریزی منابع انسانی، توسعه سرمایه انسانی، ارزیابی عملکرد، مدیریت استعداد، نظام های انگیزشی، فرهنگ سازمانی، رهبری تحول آفرین و مدیریت دانش مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط آن ها با شاخص های توسعه پایدار تحلیل شده است.نتایج پژوهش نشان می دهد که مدیریت استراتژیک منابع انسانی تاثیر مستقیم و غیرمستقیم بر تحقق اهداف توسعه پایدار دارد. یافته ها بیانگر آن است که سرمایه انسانی توانمند و آموزش دیده، نظام ارزیابی عملکرد کارآمد، فرهنگ سازمانی مشارکتی و یادگیرنده، رهبری تحول آفرین، و سیاست های انگیزشی مبتنی بر شایستگی از مهم ترین عوامل تقویت کننده توسعه پایدار در دولت هستند. همچنین مشخص شد که عدم همسویی سیاست های منابع انسانی با راهبردهای کلان دولت، ضعف در برنامه ریزی نیروی انسانی، کمبود مهارت های تخصصی، ساختارهای اداری سنتی، و نبود نظام انگیزشی موثر از مهم ترین موانع تحقق توسعه پایدار محسوب می شوند. بر اساس نتایج، اتخاذ رویکرد استراتژیک در مدیریت منابع انسانی می تواند موجب افزایش بهره وری، ارتقای کیفیت خدمات عمومی، بهبود عدالت سازمانی، کاهش هزینه های اداری، افزایش نوآوری، و تقویت ظرفیت دولت در دستیابی به اهداف توسعه پایدار شود.این پژوهش تاکید می کند که دولت ها برای حرکت به سمت توسعه پایدار، نیازمند تحول بنیادین در نظام مدیریت منابع انسانی و گذار از رویکردهای عملیاتی و کوتاه مدت به رویکردهای استراتژیک، یکپارچه، مشارکتی و مبتنی بر شایستگی هستند. نتایج این مطالعه می تواند مبنایی برای سیاست گذاری، برنامه ریزی و اصلاح ساختارهای منابع انسانی در بخش دولتی باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک منابع انسانی ، توسعه پایدار ، دولت ، سرمایه انسانی ، مدیریت استعداد ، ارزیابی عملکرد ، فرهنگ سازمانی ، رهبری تحول آفرین.