تاثیر برنامه آموزش مهارت های زندگی بر افزایش تاب آوری و کاهش آسیب پذیری روانی دانش آموزان در معرض خطر

زمینه و هدف: دانش آموزان در معرض خطر به دلیل مواجهه با عوامل تنش زای متعدد، آسیب پذیری روانی بالایی دارند و نیازمند مداخلات پیشگیرانه موثر هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه آموزش مهارت های زندگی بر افزایش تاب آوری و کاهش آسیب پذیری روانی دانش آموزان در معرض خطر انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان در معرض خطر مقطع متوسطه بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش، برنامه آموزش مهارت های زندگی را طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه آسیب پذیری روانی بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری موجب افزایش تاب آوری (۰.۰۱>p) و کاهش آسیب پذیری روانی (۰.۰۱>p) در دانش آموزان گروه آزمایش شده است. اندازه اثر برای تاب آوری ۰.۵۸ و برای آسیب پذیری روانی ۰.۵۲ به دست آمد که نشان دهنده اثربخشی بالای مداخله است. نتیجه گیری: برنامه آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک مداخله پیشگیرانه موثر برای ارتقای سلامت روان دانش آموزان در معرض خطر مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می شود این برنامه در مدارس به صورت نظام مند اجرا شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تاب آوری ، آسیب پذیری روانی ، دانش آموزان در معرض خطر ، پیشگیری