ارزیابی اثر بخشی برنامه های آموزش مهارت های زندگی در مدارس ابتدایی

برنامه های آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای تربیتی و روان شناختی، با هدف ارتقای توانمندی های فردی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان طراحی شده اند. این برنامه ها شامل مهارت هایی نظیر تصمیم گیری، حل مسئله، مدیریت هیجانات، ارتباط موثر، مهارت های اجتماعی و خودآگاهی می باشند و نقش مهمی در توانمندسازی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های زندگی روزمره ایفا می کنند. پژوهش های مختلف داخلی و بین المللی نشان می دهند که آموزش مهارت های زندگی می تواند به بهبود رفتارهای اجتماعی، افزایش اعتماد به نفس، کاهش بروز مشکلات روانی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. با وجود این، در بسیاری از مدارس ابتدایی، اجرای این برنامه ها با محدودیت هایی همچون کمبود منابع آموزشی، عدم آموزش کافی معلمان و نبود سازوکارهای ارزیابی اثربخشی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف مرور و تحلیل مطالعات پیشین در زمینه آموزش مهارت های زندگی در مدارس ابتدایی، تلاش می کند ضمن شناسایی دستاوردها و اثرات مثبت این برنامه ها، چالش ها و محدودیت های موجود را نیز بررسی کرده و راهکارهایی برای ارتقای اثربخشی این برنامه ها ارائه دهد. نتایج این مرور نشان می دهد که اجرای منسجم و استاندارد برنامه های آموزش مهارت های زندگی می تواند نقش موثری در تقویت مهارت های اجتماعی، هیجانی و تحصیلی دانش آموزان داشته باشد و ضرورت توجه بیشتر سیاست گذاران و مدیران مدارس به این برنامه ها را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، مدارس ابتدایی ، آموزش مهارت های اجتماعی ، اثربخشی برنامه آموزشی ، توانمندسازی دانش آموزان.