بررسی عوامل بر فرسودگی شغلی آموزگاران و راهکار های مقابله با آن

فرسودگی شغلی آموزگاران به عنوان یکی از چالش های اساسی نظام آموزشی، تاثیر قابل توجهی بر کیفیت تدریس، انگیزه شغلی و سلامت روانی معلمان دارد. این پدیده نتیجه تعامل پیچیده ای از عوامل فردی، سازمانی و محیطی است که می تواند عملکرد آموزشی و رفاه معلمان را تهدید کند. عوامل فردی شامل ویژگی های شخصیتی، سطح تحمل استرس، مهارت های مقابله ای و تعادل بین زندگی شخصی و شغلی هستند. عوامل سازمانی شامل بار کاری، مدیریت کلاس، روابط همکاران، حمایت مدیریتی و سیاست های آموزشی می شوند، در حالی که عوامل محیطی شامل شرایط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جامعه و انتظارات والدین و دانش آموزان است. پژوهش های متعددی نشان داده اند که فرسودگی شغلی در آموزگاران با کاهش انگیزه، افزایش غیبت های شغلی، ضعف عملکرد تحصیلی دانش آموزان و مشکلات جسمانی و روانی معلمان همراه است. برای مقابله با این پدیده، استراتژی های مختلفی پیشنهاد شده اند که شامل آموزش مهارت های مقابله با استرس، برنامه های توانمندسازی حرفه ای، بهبود شرایط کاری، حمایت های اجتماعی و روان شناختی، مدیریت بهینه بار کاری و ترویج فرهنگ کاری سالم در مدارس می شود. این مقاله با مرور نظام مند مطالعات داخلی و خارجی، تلاش دارد تا عوامل موثر بر فرسودگی شغلی آموزگاران را شناسایی کرده و راهکارهای عملی و موثر برای کاهش آن ارائه دهد. نتایج این بررسی می تواند راهنمایی برای سیاستگذاران، مدیران مدارس و معلمان در جهت ارتقای سلامت روانی، انگیزه و کیفیت تدریس در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، آموزگار ، عوامل فردی ، عوامل سازمانی ، راهکارهای مقابله ، سلامت روانی ، کیفیت تدریس