زبان طنز و واقع گرای مولوی در حکایتی از دفتر سوم مثنوی

طنز وسیله ای برای بیان تقایص و ضعف های اجتماعی و سیاسی و انتقاد از آنهاست. مولوی در برخی از حکایت های مثنوی معنوی از این ابزار بهره جسته است تا معانی و مفاهیم بلند و ارزشمند خود را بیان کند. او با استفاده از زبان طنز، زشتی ها و ناراستی های اجتماع روزگارش را به گونه واقع گرایانه و ملموس بیان کرده است تا آنجا که خواننده امروز خود را بیگانه با آنها نمی یابد. نگارنده در این مقاله بر آن است تا با تکیه بر یکی از حکایات دفتر سوم مثنوی معنوی به نام «رنجور شدن آدمی به وهم تعظیم خلق و رغبت مشتریان به وی و حکایت معلم» به بررسی زبان طنز مولوی بپردازد.

کلیدواژه ها:

مولوی ، مثنوی معنوی ، طنز ، واقعیت گرایی