رابطه بین خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس در مدارس

خودکارآمدی معلمان به عنوان باورهای فردی آنها در توانایی اجرای موثر فعالیت های آموزشی، یکی از عوامل کلیدی در ارتقای کیفیت تدریس و بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان محسوب می شود. پژوهش های متعددی نشان داده اند که معلمان با سطح بالای خودکارآمدی، توانایی بیشتری در برنامه ریزی درسی، مدیریت کلاس، استفاده از روش های تدریس فعال و ایجاد انگیزش در دانش آموزان دارند. علاوه بر این، خودکارآمدی معلمان با اعتماد به نفس حرفه ای، خلاقیت در طراحی فعالیت های یادگیری و توانایی انطباق با نیازهای مختلف دانش آموزان ارتباط مستقیم دارد. مرور نظام مند مطالعات داخلی و خارجی حاکی از آن است که تقویت خودکارآمدی معلمان می تواند منجر به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان، افزایش مشارکت فعال در کلاس و ارتقای کیفیت کلی فرآیند تدریس شود. این مقاله با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس در مدارس ابتدایی، یافته های پژوهش های موجود را تحلیل و جمع بندی می کند و نشان می دهد که ایجاد برنامه های آموزشی و توانمندسازی حرفه ای معلمان، طراحی محیط های یادگیری حمایتی و ارائه بازخوردهای موثر، می تواند اثرات مثبت خودکارآمدی را در کیفیت تدریس به حداکثر برساند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، کیفیت تدریس ، مدارس ابتدایی ، مدیریت کلاس ، انگیزش تحصیلی ، توانمندسازی حرفه ای