نقش بازخوردهیجانی معلمان در رشد تنظیم هیجان دانش آموزان دوره ابتدایی

تنظیم هیجان یکی از مولفه های اساسی رشد عاطفی–اجتماعی کودکان به شمار می رود که نقش تعیین کننده ای در سازگاری تحصیلی، تعاملات اجتماعی و سلامت روان آنان دارد. مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، بستری اساسی برای شکل گیری و تقویت مهارت های هیجانی کودکان فراهم می کند و در این میان، معلمان به عنوان عاملان اصلی تعاملات آموزشی، نقشی کلیدی در هدایت هیجان های دانش آموزان دارند. یکی از مهم ترین ابعاد تعامل معلم–دانش آموز، نحوه ارائه بازخورد هیجانی معلمان است؛ بازخوردی که می تواند به صورت حمایتگرانه، همدلانه و سازنده یا به شکل منفی، سرزنش آمیز و تنبیهی بروز یابد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش بازخورد هیجانی معلمان در رشد تنظیم هیجان دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش با روش توصیفی–همبستگی انجام شد و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره ابتدایی و معلمان آنان بود که نمونه ای به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه بازخورد هیجانی معلمان و مقیاس تنظیم هیجان کودکان بود. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بازخورد هیجانی مثبت معلمان نقش معناداری در ارتقای مهارت های تنظیم هیجان دانش آموزان دارد، در حالی که بازخوردهای هیجانی منفی با کاهش توانایی تنظیم هیجان همراه است. یافته های پژوهش بر ضرورت توجه به جنبه های هیجانی تدریس و آموزش مهارت های بازخورددهی هیجانی به معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازخورد هیجانی معلم ، تنظیم هیجان ، رشد عاطفی–اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، تعامل معلم–دانش آموز