بررسی تاثیر رابطه تعاملی معلم-دانش آموز بر کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ابتدایی

هدف این پژوهش، بررسی تاثیر رابطه تعاملی مثبت و سازنده میان معلم و دانش آموز بر کاهش مشکلات رفتاری در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. مشکلات رفتاری، یکی از شایع ترین چالش ها در محیط های آموزشی هستند که می توانند بر فرآیند یادگیری، رشد اجتماعی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان تاثیر منفی بگذارند. راهکارهای سنتی مبتنی بر نظم دهی و تنبیه، اغلب در حل ریشه ای این مشکلات ناکام مانده و ضرورت پرداختن به رویکردهای پیشگیرانه را آشکار می سازند. این مقاله با رویکردی مروری-تحلیلی، به بررسی این فرضیه می پردازد که یک رابطه حمایتگر و دوستانه میان معلم و دانش آموز می تواند به عنوان یک عامل محافظتی، به بهبود رفتارهای دانش آموزان کمک کند. با تحلیل ادبیات علمی و تحقیقات پیشین، یافته ها به وضوح نشان می دهند که تعاملات مثبت معلم و دانش آموز، با ایجاد حس امنیت عاطفی، افزایش انگیزه، و تقویت خودپنداره مثبت، به طور موثری در کاهش رفتارهای نامطلوب نقش دارند. این رابطه، به دانش آموزان کمک می کند تا احساس ارزشمندی و تعلق خاطر بیشتری نسبت به محیط مدرسه داشته باشند و به همین دلیل، تمایل کمتری به رفتارهای مخرب مانند پرخاشگری، نافرمانی یا بی انضباطی از خود نشان می دهند. علاوه بر این، معلمان با استفاده از مهارت هایی مانند همدلی، گوش دادن فعال و احترام متقابل، می توانند به عنوان یک الگوی رفتاری مثبت عمل کرده و به دانش آموزان در توسعه مهارت های خودتنظیمی کمک کنند. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که کیفیت رابطه معلم-دانش آموز، یک پیش بینی کننده قوی برای مشکلات رفتاری است. لذا، سرمایه گذاری بر روی آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان و تمرکز بر ایجاد روابط معنادار در کلاس درس، نه تنها به نفع دانش آموزان بلکه به بهبود کلی فضای آموزشی و افزایش اثربخشی تدریس منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

رابطه تعاملی ، مشکلات رفتاری ، دانش آموز ، دوره ابتدایی