بررسی میدانی و ریزساختاری آسیب پذیری اسکله های بتنی مسلح در برابر نفوذ یون کلرید در محیط دریایی خلیج فارس (مطالعه موردی: اسکله بندرعباس)

سازه های بتنی مسلح در محیط های دریایی به ویژه در سواحل خلیج فارس، در معرض تخریب تدریجی ناشی از نفوذ یون کلرید و کربناتاسیون قرار دارند. شرایط اقلیمی گرم و مرطوب، تبخیر بالا، پاشش مستقیم آب دریا و آلودگی های صنعتی، محیطی به شدت خورنده را برای این سازه ها فراهم کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی میدانی و ریزساختاری آسیب پذیری اسکله های بتنی، به مطالعه موردی اسکله های بندرعباس می پردازد. به منظور تحلیل دقیق مکانیزم های تخریب، آزمایش هایی نظیر تعیین پروفیل نفوذ یون کلرید، بررسی میکروسکوپی با استفاده از تصاویر SEM، تحلیل عنصری با طیف سنجی پراش انرژی پرتوایکس (EDX) و اندازه گیری مقاومت فشاری بتن بر روی نمونه های برداشت شده و آزمایشگاهی انجام شده است. بر اساس نتایج بدست آمده نفوذ یون کلرید به درون بتن، عامل اصلی تخریب زودهنگام سازه های دریایی در محیط دریایی خلیج فارس است. این یون ها با ایجاد ترکیبات ناپایدار نظیر نمک فریدل و تضعیف ژل/ نانوساختار C-S-H، به طور مستقیم موجب افزایش تخلخل، کاهش انسجام ریزساختار، و افت مقاومت مکانیکی بتن می شوند. تصاویر میکروسکوپی (SEM) و تحلیل های عنصری (EDX) حاکی از تمرکز بالای یون کلرید، ترک های ریز و آسیب به ناحیه انتقالی سطحی بین خمیر سیمان و سنگدانه ها است. مشاهده پروفیل های نفوذ کلرید، بیانگر عبور غلظت یون ها از حد بحرانی خوردگی در عمق هایی بیش از ۱۰۰ میلی متر است که نشان دهنده ضعف در طرح اختلاط، تراکم و عمل آوری بتن است. همچنین نتایج نشان داد که وجود پوشش های طبیعی نظیر صدف دریایی و افزایش ضخامت لایه پوششی بتن، در کاهش میزان نفوذ کلرید موثر بوده و نقش حفاظتی چشمگیری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

خرابی بتن ، اسکله ، محیط خورنده ، ترمیم سازه ، یون کلرید ، بندرعباس