بررسی اثر سرباره مس و هالوزیت بر دوام ملات قلیا فعال سرباره ای خودحسگر با روش تاگوچی

چکیده :هدف از این مقاله ارائه رویکردی نوآورانه در طراحی مواد قلیا فعال سرباره ای خودحسگر پایدار، برای کاربرد در شرایط تهاجمی سولفاتی می باشد که پتانسیل آن را برای پایش سلامت سازه ها از طریق سنجش رسانایی الکتریکی بررسی می کند. در این تحقیق از روش طراحی آزمایش های تاگوچی به منظور بررسی سیستماتیک تاثیر پارامترهای کلیدی بر مقاومت فشاری و رسانایی الکتریکی ملات ژئوپلیمری حاوی مواد خودحسگر نظیر هالوزیت و سرباره مس استفاده شد. آزمایش های انجام شده شامل سنجش مقاومت فشاری، رسانایی الکتریکی و بررسی ریزساختار با استفاده از میکروسکوپ الکترونی بود. نتایج نشان داد افزایش مولاریته سدیم هیدروکسید، تاثیر مثبت بر میزان رسانایی ملات ژئوپلیمری دارد. همچنین افزودن پرکننده های رسانا جایگزین سرباره فولاد، عملکرد بهتری داشت و گسترش تبلور با کیفیت بالاتری ادامه یافت. افزایش سرباره فولاد و پرکننده ها، منجر به افزایش متناسب در محتوای کلسیم شد و تشکیل ژل C-A-S-H و C-S-H را در ریزساختار توسعه داد. این پدیده با کاهش تخلخل همراه شد و در نهایت به یکپارچگی بیشتر ریز ساختار منجر گردید. این ویژگی ها، نقش امیدوارکننده مواد قلیایی فعال سرباره ای خودحسگر را به گزینه ای ایده آل برای ساخت وسازهای پایدار و هوشمند تبدیل میکند و می توانند جایگزینی پیشرفته برای حسگرهای سنتی در محیط های مختلف قلمداد شوند.

کلیدواژه ها:

ملات ژئوپلیمری خودحسگر ، تاگوچی ، محیط سولفاتی ، رسانایی ، مقاومت فشاری