بررسی سیر دگردیسی اندیشه های سهراب سپهری با نگاهی به انگاره های مارتین سلیگمن

سلیگمن روان شناس برجسته و یکی از پیشگامان مطالعه در حوزه روان شناسی مثبت است، که به عنوان پدر این شاخه از علم روان شناسی شناخته می شود. روان شناسی مثبت به دنبال تلاش برای بهبود کیفیت زندگی انسان ها است. افزایش شادی، سلامت و رضایت از زندگی از جمله اهدافی است که در روان شناسی مثبت مورد توجه قرار گرفته است. علمی که به جای تمرکز بر ضعف ها و ناتوانی های وجودی آدمی، بر نقاط قوت و فضیلت های بالقوه او توجه می کند. و بر این باوراست که با تکیه بر فضیلت های نهفته در انسان می توان از ورطه بدبینی آموخته شده رهایی پیدا کرد. از سوی دیگر با بررسی اشعار سهراب سپهری، با دو دوره متفاوت مواجه می شویم که تفاوت های بنیادینی در اندیشه و شیوه نگرش او به زندگی وجود دارد. سپهری در دوره ای از زندگی به افسردگی، دل مردگی و منفی نگری قابل توجهی دچار بوده است که در آثار او به طور کامل نمایان است. اما در پی تحولات روحی و شخصیتی و تغییر نگاه به جهان هستی، اشعار او رنگ و بوی تازگی، سرزندگی و امید به خود می گیرند. هدف از پژوهش پیش روی، تحلیل و بررسی اشعار سهراب سپهری با توجه به آرای مارتین سلیگمن می باشد. یافته های این تحقیق نشان می دهد که مولفه های فضایل مطرح در نظریه سلیگمن که نجات بخش دانسته شده اند، به طور کامل در اشعار سپهری موجود است و در تغییرات شخصیتی سهراب تاثیر به‎سزایی داشته اند.

کلیدواژه ها:

سهراب سپهری ، مارتین سلیگمن ، روان شناسی مثبت نگر ، خوش بینی آموخته شده