بررسی اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر انگیزش و خود نظم دهی دانش آموزان

انگیزش تحصیلی و خود نظم دهی یادگیری از مولفه های کلیدی موفقیت آموزشی به شمار می روند و نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری، پایداری تلاش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. با این حال، شواهد پژوهشی نشان می دهد که روش های سنتی و معلم محور تدریس، توان محدودی در تقویت این مهارت ها دارند و اغلب به یادگیری سطحی و کاهش انگیزش منجر می شوند. در پاسخ به این چالش، روش های تدریس مشارکتی به عنوان رویکردی نوین و یادگیرنده محور، توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی را به خود جلب کرده اند. هدف این مقاله مروری، بررسی اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر انگیزش و خود نظم دهی دانش آموزان است. بدین منظور، پژوهش های داخلی و خارجی منتشرشده در سال های اخیر با تمرکز بر نظریه های انگیزش و یادگیری خودنظم ده تحلیل و مقایسه شده اند. یافته های مرور نشان می دهد که روش های مشارکتی، از طریق افزایش تعامل اجتماعی، مسئولیت پذیری و درگیری فعال یادگیرندگان، موجب تقویت انگیزش درونی و بهبود مهارت های خود نظم دهی می شوند. همچنین، این روش ها با فراهم آوردن فرصت هایی برای برنامه ریزی، نظارت و خودارزیابی، زمینه یادگیری عمیق تر و پایدارتر را فراهم می سازند. در پایان، بر ضرورت بهره گیری نظام مند از روش های تدریس مشارکتی در محیط های آموزشی و توجه به آموزش معلمان تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، انگیزش تحصیلی ، خود نظم دهی یادگیری ، یادگیری فعال ، تعامل کلاسی.