نقش آموزش دیجیتال در بهبود کیفیت تدریس زبان و ادبیات فارسی در مدارس متوسطه

در دوران معاصر که فناوری های دیجیتال تمامی ابعاد زندگی بشر را دگرگون کرده اند، نظام های آموزشی نیز ناگزیر از پذیرش و ادغام این ابزارها برای ارتقای کیفیت یادگیری هستند. درس زبان و ادبیات فارسی به عنوان رکن اصلی هویت ملی و فرهنگی دانش آموزان ایرانی، در مواجهه با نسل جدید که بومیان دیجیتال محسوب می شوند، نیازمند تحولی بنیادین در روش های تدریس است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی عمیق و همه جانبه نقش آموزش دیجیتال و فناوری های نوین در بهبود کیفیت تدریس زبان و ادبیات فارسی در مدارس متوسطه است. این مطالعه مروری با تحلیل سیستماتیک منابع و اسناد علمی معتبر، نشان می دهد که گذار از روش های سنتی و معلم محور به رویکردهای نوین دیجیتال، می تواند چالش های انگیزشی و یادگیری موجود را مرتفع سازد. یافته ها حاکی از آن است که بهره گیری از ابزارهایی نظیر هوش مصنوعی، پلتفرم های یادگیری الکترونیکی، واقعیت مجازی و محتوای چندرسانه ای تعاملی، نه تنها جذابیت بصری و شنیداری کلاس ها را افزایش می دهد، بلکه امکان شخصی سازی آموزش، دسترسی به منابع غنی فراتر از کتاب درسی و ایجاد فرصت های برابر آموزشی را فراهم می آورد. همچنین رویکردهای یادگیری ترکیبی و معکوس، با تغییر کارکرد کلاس درس از فضای انتقال اطلاعات به فضای نقد و تحلیل، مهارت های تفکر انتقادی و زبانی دانش آموزان را تقویت می کنند. پژوهش حاضر بر این نکته تاکید دارد که فناوری جایگزین معلم نیست، بلکه ابزاری برای توانمندسازی اوست و موفقیت در این مسیر مستلزم ارتقای سواد دیجیتال معلمان و طراحی آموزشی هدفمند است.

کلیدواژه ها:

آموزش دیجیتال ، ادبیات فارسی ، کیفیت تدریس ، یادگیری الکترونیکی ، هوش مصنوعی در آموزش