ارائه ی طرح ها، تجربیات و ایده های نو در زمینه ی تدریس موثر

در دهه های اخیر، تحولات گسترده علمی و فناورانه، ضرورت بازنگری در روش های تدریس سنتی را بیش از پیش آشکار ساخته است. روش های سنتی که عمدتا بر انتقال یک سویه اطلاعات و نقش منفعل فراگیران استوار هستند، توان پاسخگویی به نیازهای آموزشی جامعه امروز را ندارند. در مقابل، روش های نوین تدریس با رویکرد یادگیرنده محور، مشارکتی و خلاقانه، زمینه ساز یادگیری عمیق و پایدار می شوند. این روش ها با تاکید بر مشارکت فعال فراگیران، فرصت ارائه طرح ها و ایده های نو را فراهم کرده و به پرورش مهارت هایی نظیر تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت و توانایی کار گروهی کمک می کنند.هدف اصلی این مقاله بررسی روش های نوین تدریس و تبیین نقش آن ها در ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری با تاکید بر ارائه طرح ها و ایده های نو است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر فارسی انجام شده است. در این راستا، ابتدا مبانی نظری روش های نوین تدریس مورد بررسی قرار گرفته و سپس نمونه هایی از این روش ها از جمله یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مشارکتی، تدریس مبتنی بر پروژه و کلاس معکوس تحلیل شده است.نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری روش های نوین تدریس موجب افزایش انگیزش تحصیلی فراگیران، تقویت تعاملات آموزشی، تعمیق یادگیری و رشد توانایی ارائه ایده ها و طرح های خلاقانه می شود. در نهایت، این مقاله بر ضرورت آشنایی و توانمندسازی معلمان و اساتید دانشگاه در زمینه استفاده موثر از روش های نوین تدریس تاکید کرده و آن را گامی اساسی در جهت بهبود کیفیت آموزش و تحقق اهداف نظام آموزشی معرفی می کند.منبع:سیف، علی اکبر. (۱۳۹۸). روش ها و فنون تدریس. تهران: انتشارات آگاه

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیرنده محوری ، فرآیند یاددهی–یادگیری ، خلاقیت آموزشی ، ارائه طرح ها و ایده های نو ، یادگیری مشارکتی ، آموزش نوین