نقش وابستگی احساسی و سوء استفاده روانی در اعتبار قراردادهای خصوصی

قراردادهای خصوصی، به عنوان ابزار اصلی تنظیم روابط حقوقی میان اشخاص، مستلزم وجود اراده آزاد و آگاه طرفین هستند. یکی از عواملی که می تواند اعتبار قراردادها را تحت تاثیر قرار دهد، وابستگی احساسی و سوء استفاده روانی است. وابستگی احساسی شدید میان طرفین ممکن است موجب اتخاذ تصمیمات شتاب زده، ناآگاهانه یا مغایر با منافع واقعی فرد شود و زمینه سوء استفاده طرف مقابل را فراهم کند. سوء استفاده روانی، که شامل تهدید، القای اضطراب، فشار روانی و فریب است، می تواند اراده طرف آسیب پذیر را مخدوش کرده و عقد را از حیث صحت و اعتبار تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی توصیفی به بررسی تاثیر وابستگی احساسی و سوء استفاده روانی بر اعتبار قراردادهای خصوصی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که در صورت احراز سوء استفاده روانی یا وجود فشار ناشی از وابستگی عاطفی، قرارداد می تواند باطل یا قابل فسخ تلقی شود. همچنین، قوانین مدنی ایران و رویه قضایی، با تاکید بر اصل آزادی قراردادها و لزوم اراده سالم و عاقلانه، امکان حمایت از طرف آسیب دیده را فراهم کرده اند. این پژوهش ضمن تحلیل مبانی فقهی و حقوقی، نمونه هایی از رویه قضایی را بررسی و راهکارهایی برای پیشگیری از سوء استفاده و تضمین اعتبار قراردادها ارائه می کند. نتایج حاکی از آن است که شناسایی و تنظیم تدابیر قانونی برای کاهش تاثیرات روانی و احساسی، نقش موثری در افزایش امنیت حقوقی قراردادهای خصوصی دارد.

کلیدواژه ها:

وابستگی احساسی ، سوء استفاده روانی ، اعتبار قرارداد ، اراده طرفین ، حقوق مدنی