تاملی در تاریخ اسماعیلیه و نقش متفکران ایرانی نژاد در این جنبش

یکی از مهمترین جریانهای فکری و سیاسی در جهان اسلام جنبش اسماعیلیه بود که در میان مذاهب شیعی، بعد از تشیع اثنی عشری بیشترین نقش را در تاریخ تشیع و فرهنگ و تمدن اسلامی داشته است. این جنبش در آغاز شکل پنهانی داشت و متفکران اسماعیلی در این دوره در نواحی مختلف جهان اسلام از جمله بین النهرین، بحرین، یمن، حجاز، خوزستان ری و، خراسان مخفیانه شبکه مهمی از داعیان و متفکران را تشکیل دادند از پس آن با ظهور متفکران بزرگ مبانی اندیشه این نحله که آمیزه ای بود از تفکرات اسلامی و اندیشه های حکمی و فلسفی به ویژه تفکرات نوافلاطونی به صورت منسجم تدوین شد با ظهور خلافت فاطمی و پیوستن متفکران ایرانی به آن جنبش اسماعیلیان به اوج رسید. موضوع این پژوهش که به روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای نوشته شده، تاملی در تاریخچه جنبش اسماعیلیان و شرح احوال و آثار شش متفکر بزرگ ایرانی این نحله یعنی ابو عبدالله، نسفی ابوحاتم رازی، ابویعقوب سجستانی، الموید فی الدین شیرازی، حمیدالدین کرمانی و ناصر خسرو قبادیانی است. نتایج تحقیق بیانگر اهمیت اسماعیلیان در تاریخ اندیشه های جهان اسلام و نقش بسیار پررنگ متفکران و داعیان ایرانی تبار در تدوین مبانی نظری و بنیانهای فکری جنبش اسماعیلی است.