جلوه های جاندارانگاری در شعر حافظ و شفیعی کدکنی

شعر فارسی در طول تاریخ، پیوندی عمیق با ظرائف شعری و تصویرگری عالمانه و تجسم گرایانه با بیانی متعالی و متناسب، در نمودهای مختلف داشته است. در این میان آرایه تشخیص (جاندارانگاری) یکی از خیال انگیزترین صوری است که سبب پویایی در شعر شده است. این ظرافت شعری سرزنده و شاداب در شعر دو شاعر نامی ادبیات فارسی، حافظ و شفیعی کدکنی، به وضوح دیده می شود. برهمین اساس و به شیوه توصیفی تحلیلی شعرهای این دو شاعر از منظر این آرایه ادبی بررسی و جزییات این صنعت ادبی در شعر این دو شاعر بیان میشود تا موجب شناخت بیشتر و بهتر شعرشان شود کنکاش در جلوه های خیال و زیبایی شعر هر دو شاعر از دید جاندارانگاری، نشان میدهد که این تخیل شعری در موضوع های مختلف در سروده های این دو شاعر نام آور زبان فارسی آشکار است و به نوعی،اندیشه ها، باورها و آرمانهایشان را باز مینماید. در این راستا دو شاعر در اصل استفاده از آرایه ی تشخیص یکسانند؛ اما در بیان مفاهیم شعری متفاوتند.

کلیدواژه ها:

جاندارانگاری ، حافظ ، شفیعی ، شعر ، تخیل