حمله اسرائیل به کنسولگری ایران در سوریه و حمله متقابل ایران به اسرائیل از منظر حقوق بین الملل

اماکن دیپلماتیک و کنسولی مهمترین وسیله برقراری ارتباطات سیاسی در عرصه بین المللی است و حفاظت و مراقبت از اماکن مذکور نشانه حسن نیت کشور میزبان و تداوم تماس دوستانه دو کشور است که بر طبق مواد ۲۲ عهدنامه ۱۹۶۱ و ۳۱ عهدنامه ۱۹۶۳ مصونیت دارند و نباید مورد تعرض و تجاوز کشور میزبان یا سایر کشورهای دیگر قرار گیرد؛ اما رژیم اسراییل با نادیده گرفتن قوانین و مﻘررات بین المللی آشکار اهداف و اصول منشور ملل متحد و حﻘوق بین الملل عرفی و به خصوص حﻘوق بشر را نادیده گرفته و در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ به کنسولگری ایران در سوریه حمله نمود که طی آن تعدادی از فرماندهان سپاه پاسداران انﻘلاب اسلامی به شهادت رسیدند. به علاوه جمهوری اسلامی ایران با عملیات نظامی و در قالب عمل تلافی جویانه و با توسل به دفاع مشروع در تاریخ ۲۵ فروردین ۱۴۰۳ اسراییل را مورد حمله نظامی قرار داد. در این مﻘاله نویسندگان زمینه تاریخی درگیری ۲ کشور و وجوه سیاسی و حﻘوقی حملات آنها را مورد بررسی قرار دادهاند و در تهیه مﻘاله مذکور از شیوه کتابخانهای بهره بردهاند.

کلیدواژه ها:

اماکن دیپلماتیک و کنسولی ، ارتباطات سیاسی ، عهدنامه ۱۹۶۱ و ۱۹۶۳ ، عمل تلافی جویانه ، دفاع مشروع