مدل سازی استراتژی کنترلی اولین توقف و تمام توقف اتوبوس ها در شرایط عدم قطعیت

با توجه به اهمیت حفظ عملکرد شبکه در شرایط اختلال در یک سطح مطلوب، در دهه های اخیر تعریفی جدید برای ارزیابی عملکرد شبکه های حمل ونقلی ارائه شده است که اعتمادپذیری شبکه را در شرایط عدم قطعیت بیان می کند. ازاین رو ارزیابی قابلیت اطمینان عملکرد شبکه های حمل ونقل در طراحی و یا ارتقا و بازسازی آن ها نقش بسیار پراهمیتی پیدا کرده است. یکی از اقدامات برای افزایش قابلیت اطمینان استفاده از استراتژی های کنترلی است که باعث کاهش زمان انتظار مسافران در ایستگاه می گردد. برای استراتژی کنترلی تمام توقف، دو سناریوی عدم وجود شرایط سبقت اتوبوس ها و سناریوی وجود شرایط سبقت اتوبوس ها موردبررسی قرارگرفته است. برای هرکدام از استراتژی های کنترلی تمام توقف و اولین توقف یک مدل ریاضی جداگانه ارائه شده تا زمان توقف بهینه اتوبوس ها در ایستگاه به صورتی مشخص شود که زمان انتظار مسافران کمینه شود. سپس به بررسی محدودیت مربوط به حداکثر زمان توقف اتوبوس ها در شرایط عدم قطعیت (محدودیت نرم) و تاثیر آن بر روی تابع هدف پرداخته شده است. برای بررسی تاثیر شرایط عدم قطعیت بر روی استراتژی های کنترلی از یک مثال فرضی استفاده شده است. نتایج مربوط به زمان انتظار مسافران برای سطح اطمینان های مختلف برای هرکدام از استراتژی ها آورده شده است. در استراتژی کنترلی اولین توقف و تمام توقف(سناریو اول) با افزایش سطح اطمینان، زمان انتظار مسافران افزایش می یابد اما در استراتژی کنترلی تمام توقف(سناریو دوم) تغییرات سطح اطمینان تاثیری در مقدار تابع هدف ندارد و تابع هدف تقریبا ثابت است.

کلیدواژه ها:

قابلیت اطمینان ، استراتژی کنترلی ، عدم قطعیت