تحلیل و تبیین تاثیر شیوه تدریس دبیران زبان عربی بر میزان یادگیری و انس دانش آموزان با قرآن کریم در مدارس دوره دوم متوسطه شهر مهرستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس و تخصص دبیران زبان عربی بر یادگیری عمقی و انس عملی دانش آموزان با قرآن کریم در دوره دوم متوسطه (شهر مهرستان) صورت پذیرفته است. از آنجا که زبان عربی، کلید فهم و تدبر در کلام وحی است، نحوه انتقال دانش این زبان می تواند مستقیما بر مهارت هایی چون روخوانی، روان خوانی، درک مفاهیم و ترجمه آیات تاثیر بگذارد. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از مقالات ژورنال های داخلی مرتبط با تعلیم و تربیت اسلامی و روش شناسی آموزش زبان عربی، چارچوب نظری موضوع تدوین گردیده است. یافته های اولیه متون علمی داخلی نشان می دهد که تلفیق محتوای زبان عربی با مفاهیم قرآنی و استفاده از روش های فعال و تعاملی (مانند قصه، گفتگو و کاربردی کردن قواعد) توسط دبیر، نه تنها سطح یادگیری زبان عربی را ارتقاء می دهد، بلکه به طور چشمگیری انگیزه و علاقه دانش آموزان به فراگیری قرآن و تدبر در آیات را افزایش می دهد. تمرکز بر "نقش معلم عربی به عنوان مربی زبان و مفسر کلیدواژه های قرآنی" در این دوره تحصیلی، محوری ترین نقطه تاثیرگذاری شناخته شده است. این پژوهش در نهایت به ارائه راهکارهایی برای تقویت برنامه های درسی و آموزشی دبیران عربی جهت بهبود وضعیت آموزش قرآن می پردازد.

کلیدواژه ها:

معلم عربی ، یادگیری قرآن ، دوره دوم متوسطه ، روش تدریس ، انس با قرآن ، تلفیق محتوایی ، مهارت های قرآنی