نقش سیستم آموزش و پرورش در پرورش خلاقیت و نوآوری در دانش آموزان

نظام آموزش و پرورش به عنوان اصلی ترین نهاد اجتماعی در تربیت نیروی انسانی، نقشی بی بدیل در شکوفایی استعدادها و پرورش خلاقیت و نوآوری در دانش آموزان ایفا می کند. هدف از این پژوهش بررسی ابعاد مختلف تاثیرگذاری ساختارهای آموزشی، روش های تدریس، محتوای کتب درسی و فضای فیزیکی و روانی مدارس بر میزان خلاقیت فراگیران است. خلاقیت نه تنها یک استعداد ذاتی، بلکه مهارتی اکتسابی است که در بستر مناسب آموزشی رشد می یابد. در جهان پیچیده و متغیر امروز، نظام های آموزشی سنتی که بر حافظه محوری و انتقال یک سویه دانش تمرکز دارند، کارایی خود را از دست داده و نیازمند بازنگری اساسی به سوی رویکردهای اکتشافی و مساله محور هستند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی تلاش دارد تا نشان دهد چگونه تغییر در نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری، تنوع بخشی به ابزارهای ارزشیابی و ایجاد محیطی امن برای آزمون و خطا می تواند بستر ظهور نوآوری را فراهم کند. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که موانع ساختاری، فرهنگی و انگیزشی متعددی در مسیر پرورش خلاقیت وجود دارد که رفع آن ها نیازمند سیاست گذاری های کلان و تغییر نگرش در سطح مدیران، معلمان و والدین است. در نهایت، راهکارهایی جهت گذار از سیستم همگرا و معلم محور به سیستم واگرا و دانش آموزمحور ارائه شده است تا دانش آموزان بتوانند به عنوان شهروندانی خلاق و نوآور در توسعه پایدار جامعه نقش آفرینی کنند.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، نوآوری ، نظام آموزشی ، دانش آموزان ، یادگیری.