همدلی معلم به مثابه عامل روان شناختی موثر در مدیریت کلاس درس و رشد اجتماعی یادگیرندگان

این مقاله به بررسی نقش محوری همدلی معلم به عنوان یک عامل روان شناختی کلیدی در فرایند مدیریت کلاس درس و ارتقاء رشد اجتماعی دانش آموزان می پردازد. در محیط های آموزشی کنونی، موفقیت مدیریت کلاس درس دیگر صرفا به کاربرد تکنیک های رفتاری محدود نمی شود، بلکه به کیفیت روابط بین فردی و درک عمیق معلم از وضعیت عاطفی و شناختی دانش آموزان وابسته است. همدلی، به معنای توانایی درک و سهیم شدن در احساسات دیگران، به معلم این امکان را می دهد که محیطی امن، حمایتی و پذیرا ایجاد کند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی، مبانی نظری همدلی، نظریه های مرتبط با مدیریت کلاس و توسعه اجتماعی را مرور کرده و با واکاوی پیشینه پژوهش ها، شواهد تجربی مبنی بر تاثیر مثبت همدلی بر کاهش رفتارهای نامطلوب، افزایش تعامل مثبت و تقویت مهارت های بین فردی دانش آموزان ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد که معلمان همدل با درک بهتر انگیزه ها و چالش های رفتاری دانش آموزان، می توانند مداخلات آموزشی موثرتری را طراحی و اجرا نمایند که منجر به بهبود جو کلاس و تسهیل یادگیری جامع می گردد. این مقاله در نهایت پیشنهادهایی عملی برای آموزش و توسعه مهارت همدلی در برنامه های تربیت معلم ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

همدلی معلم ، مدیریت کلاس درس ، رشد اجتماعی ، روان شناسی تربیتی ، جو کلاس درس ، روابط معلم-دانش آموز