قصه گویی سبز: نقش روایت های داستانی در پرورش هویت محیط زیستی در دانش آموزان ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی نقش قصه گویی سبز در پرورش هویت محیط زیستی دانش آموزان ابتدایی است. قصه گویی سبز به عنوان ابزاری خلاقانه برای انتقال مفاهیم محیط زیستی و تقویت ارتباط عاطفی با طبیعت، می تواند دانش، نگرش و رفتارهای محیط زیستی را در کودکان تقویت کند. هویت محیط زیستی شامل سه مولفه دانش (آگاهی از مسائل محیط زیستی )، نگرش (احساس تعلق به طبیعت) و رفتار (اقدامات حفاظتی) است که از طریق داستان های جذاب و متناسب با فرهنگ بومی قابل پرورش است. این پژوهش با روش تحلیلی-کتابخانه ای و با استناد به منابع علمی، به تحلیل تاثیر قصه گویی سبز بر این مولفه ها پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که قصه گویی سبز با ساده سازی مفاهیم پیچیده، ایجاد همدلی با طبیعت و ارائه الگوهای مثبت، به تقویت هویت محیط زیستی کمک می کند. داستان های بومی و نقش معلمان به عنوان تسهیل کنندگان اصلی، تاثیر این روش را افزایش می دهند. با این حال، کمبود داستان های بومی و آموزش ناکافی معلمان در ایران از چالش های اصلی هستند. نتایج پژوهش نشان دهنده ضرورت گنجاندن قصه گویی سبز در برنامه درسی ابتدایی و ارائه آموزش های تخصصی به معلمان است. پیشنهادات پژوهش شامل تولید داستان های محیط زیستی بومی، آموزش معلمان، ترکیب قصه گویی با فعالیت های عملی و استفاده از فناوری های دیجیتال برای جذب بیشتر دانش آموزان است. این پژوهش بر اهمیت قصه گویی سبز به عنوان ابزاری موثر برای تربیت نسلی آگاه و مسئول نسبت به محیط زیست تاکید دارد و می تواند به سیاست گذاری های آموزشی در راستای پایداری محیط زیستی کمک کند.

کلیدواژه ها:

قصه گویی سبز ، هویت محیط زیستی ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش محیط زیستی ، فرهنگ بومی.