از تخته سیاه تا هوش مصنوعی: تحول رویکردهای تدریس در پرتو فناوری های نوین

تحول روش های تدریس از ابزارهای فیزیکی ساده مانند تخته سیاه تا سامانه های هوشمند مبتنی بر الگوریتم، نمایانگر گذار بنیادین در ماهیت آموزش و یادگیری است. این مقاله با رویکرد تحلیلی-مروری، سیر تحول فناوری های آموزشی را بازخوانی کرده، مبانی نظری مربوط به یادگیری سازگار، سامانه های هوشمند راهنما (ITS) و یادگیری تطبیقی را تبیین می نماید و سپس پیشینه پژوهش های داخلی و بین المللی در حوزه کاربرد هوش مصنوعی در آموزش را مرور می کند. در بخش روش شناسی، روش تحقیق مروری و تحلیل انتقادی ادبیات انتخاب شده و معیارهای گزینش منابع توضیح داده شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند با شخصی سازی مسیرهای یادگیری، افزایش بازخورد بلادرنگ و کاهش بار اداری معلمان، کیفیت آموزشی را ارتقا دهد؛ اما مخاطراتی همچون تبعات اخلاقی، سوگیری الگوریتمی و نابرابری دسترسی نیز وجود دارد. بحث مقاله بر تعارض میان فرصتها و ریسک ها، و نیاز به مهارت آموزی معلمان و چارچوب های سیاست گذاری استوار است. در پایان، پیشنهاداتی برای پژوهش های آتی، سیاست گذاری آموزشی و طراحی بومی سازی شده سامانه های هوشمند ارائه می شود. این مقاله برای پژوهشگران، برنامه ریزان آموزشی و معلمان علاقه مند به طراحی آموزش در عصر دیجیتال مفید است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، یادگیری تطبیقی ، سامانه های هوشمند راهنما (ITS) ، فناوری آموزشی ، شخصی سازی یادگیری ، سیاست گذاری آموزشی