طراحی مدل بومی تجاری سازی دانش مبتنی بر هوش مصنوعی برای استارتاپ های نوپا در مناطق کمتر توسعه یافته

ظهور هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک فناوری تحول آفرین و نیروی محرکه اصلی انقلاب صنعتی چهارم، پارادایم های موجود در نوآوری و تجاری سازی دانش را به شکلی بنیادین دگرگون کرده است. با این حال، مزایای این انقلاب فناورانه به طور نامتوازن توزیع شده و یک "شکاف هوش مصنوعی" در حال ظهور است که استارتاپ های نوپا در مناطق کمتر توسعه یافته را با چالش های مضاعفی در بهره برداری از این فرصت ها روبرو می کند. این مقاله مروری، با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استفاده از سنتز نظام مند ادبیات موضوع، به واکاوی عمیق چالش های کلیدی این استارتاپ ها (شامل موانع مالی، انسانی، زیرساختی و بازاری) می پردازد. سپس با ترکیب مبانی نظری تجاری سازی دانش، قابلیت های راهبردی هوش مصنوعی و الزامات اکوسیستم های نوآوری محلی، یک مدل مفهومی بومی برای تجاری سازی دانش مبتنی بر AI ارائه می دهد. مدل پیشنهادی با عنوان "مدل یکپارچه بومی برای تجاری سازی دانش هوشمند"، یک چارچوب چرخه ای و پویاست که بر چهار فاز اصلی توانمندسازی و زیرساخت، ایده پردازی و اعتبارسنجی، توسعه و نمونه سازی، و تجاری سازی و رشد استوار است. این مدل، نقش پارک های علم وفناوری را از یک میزبان فیزیکی به یک "معمار و سازمان دهنده اکوسیستم نوآوری هوشمند" ارتقا داده است. همچنین با ارائه راهکارهای عملی و متناسب با شرایط، به دنبال کاهش شکاف دیجیتال، توانمندسازی استعدادهای محلی و تقویت اکوسیستم نوآوری در مناطق کمتر برخوردار ایران است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تجاری سازی دانش ، استارتاپ های نوپا ، مناطق کمترتوسعه یافته ، مدل بومی ، پارک های علم وفناوری ، شکاف نوآوری