طراحی سناریوهای آینده محور برای حکمروایی هوشمند شهری در شرایط اقلیمی ناپایدار: رویکردی ترکیبی برای کلان شهرهای کشورهای در حال توسعه (۲۰۳۰–۲۰۵۰)

این پژوهش به طراحی سناریوهای آینده محور برای حکمروایی هوشمند شهری در شرایط اقلیمی ناپایدار در شهرهای بزرگ کشورهای در حال توسعه (با جمعیت بیش از یک میلیون نفر) در بازه زمانی ۲۰۳۰ تا ۲۰۵۰ می پردازد. با استفاده از روش تحقیق ترکیبی، شامل تحلیل اسنادی، روش دلفی، تحلیل اثرات متقاطع، نقشه شناختی فازی، و کارگاه های مشارکتی، پیش ران های کلیدی (اقلیمی، فناورانه، و اجتماعی-اقتصادی) و عدم قطعیت های بحرانی (شدت رویدادهای اقلیمی، پذیرش فناوری، و سرمایه گذاری) شناسایی شدند. چهار سناریو توسعه یافت: (۱) تاب آوری هوشمند (خوش بینانه)، با افزایش ۳۵ درصدی تاب آوری و کاهش ۲۵ درصدی انتشار کربن؛ (۲) فناوری محور اما نابرابر (محتمل)، با رشد ۲۰ درصدی نابرابری اجتماعی؛ (۳) فروپاشی اقلیمی (بدبینانه)، با کاهش ۵۰ درصدی تاب آوری؛ و (۴) مشارکت محور اما فناوری کم (متوسط)، با محدودیت ۲۵ درصدی در پاسخگویی اقلیمی. مدل سازی کمی نشان داد که سرمایه گذاری در فناوری های هوشمند (مانند حسگرهای IoT) و مشارکت ذی نفعان، عوامل کلیدی موفقیت سناریوی تاب آوری هوشمند هستند. کارگاه های مشارکتی با ذی نفعان در شهرهای تهران، لاگوس، و بنگلور، پذیرش ۷۵ درصدی سناریوی تاب آوری هوشمند را تایید کرد، اما چالش هایی مانند شکاف دیجیتال و هزینه های بالا (تا ۱۰ درصد بودجه شهری) شناسایی شدند. این پژوهش با تلفیق نظریه های سیستم های پیچیده، تاب آوری، و حکمروایی شبکه ای، به گپ های نظری پاسخ داد و چارچوبی عملیاتی برای سیاست گذاران ارائه کرد. توصیه ها شامل توسعه پلتفرم های دیجیتال مشارکتی، آموزش سواد دیجیتال، و تقویت همکاری های بین بخشی است تا شهرهای پایدار و تاب آور در برابر تغییرات اقلیمی شکل گیرند.

کلیدواژه ها:

حکمروایی هوشمند شهری ، سناریوهای آینده محور ، تغییرات اقلیمی ، تاب آوری ، فناوری های هوشمند ، مشارکت ذی نفعان ، کشورهای در حال توسعه