بررسی تعیین وضعیت و موقعیت با ردیاب ستاره و حسگر افق زمین

این مقاله به مقایسه و بررسی عملکرد حسگرهای ستاره و افق زمین در تعیین وضعیت و موقعیت ماهواره ها و فضاپیماها در محیطهای فضایی می پردازد. حسگر ستاره به عنوان ابزاری برای تعیین دقیق نگرش فضاپیماها شناخته می شود که توانایی شناسایی ستارگان را در شب و در شرایط مختلف نور محیطی دارد. از سوی دیگر، حسگر افق زمین با استفاده از تصاویر افقی از زمین، توانایی تخمین موقعیت نسبی نسبت به سطح زمین را فراهم می آورد. در این مقاله ادغام این دو حسگر در یک سیستم ترکیبی بررسی شده است تا دقت و پایداری سیستم های ناوبری فضایی افزایش یابد. نتایج نشان داده که ترکیب حسگر ستاره و افق زمین می تواند دقت تعیین نگرش را به کمتر از ۵ ثانیه قوسی و خطای موقعیت را بیش از ۴۰ درصد نسبت به سیستم های تک حسگری کاهش دهد. این رویکرد به ویژه در شرایط فاقد پوشش GNSS و در فضاهای کم داده یا پیچیده کاربرد دارد. همچنین، این ترکیب می تواند موجب افزایش تاب آوری سیستم های ناوبری در برابر قطع سیگنال و اختلالات محیطی شود. با وجود مزایای این سیستم، ترکیبی پیچیدگی های طراحی و نیاز به کالیبراسیون دقیق میان حسگرها از محدودیت های آن به شمار می روند.

کلیدواژه ها:

تعیین موقعیت ، تعیین وضعیت ، حسگر ، ستاره ، فضاپیما ، ماهواره