تحلیل انتقادی آموزه تثلیث در الهیات مسیحی با خوانش صدرایی از توحید

این پژوهش با هدف بررسی انتقادی آموزه ی تثلیث در الهیات مسیحی از منظر توحید در حکمت متعالیه ی ملاصدرا انجام شده است. پرسش اصلی آن است که این دو نظام فکری، در سطح مبانی متافیزیکی و هستی شناختی، در چه نقطه هایی با یکدیگر تعارض دارند و آیا می توان میان آن ها زمینه ای برای گفت وگوی فلسفی فراهم آورد؟ در این مطالعه که با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه ی منابع معتبر کتاب خانه ای سامان یافته، ابتدا مبانی کتاب مقدسی و الهیاتی تثلیث و تفسیرهای گوناگون از اقانیم ثلاثه بررسی شده است. سپس ساختار فلسفی توحید در نظام صدرایی، بر پایه ی اصول اصالت وجود، وحدت شخصی وجود و تشکیک در مراتب آن، تبیین گردیده است. در گام پایانی، نقاط تعارض و امکان گفت وگو میان این دو دستگاه الهیاتی تحلیل شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که ریشه ی اختلاف در تلقی متفاوت آن ها از حقیقت وجود است: الهیات مسیحی بر «کثرت در وحدت» استوار است، در حالی که حکمت متعالیه از «وحدت محض» دفاع می کند. بر این اساس، هرچند فهم این تفاوت ها می تواند به گفت وگوی بین ادیانی یاری رساند، اما از منظر صدرایی، سازگاری نظری میان تثلیث و توحید وجودی ممکن نیست.

کلیدواژه ها:

: تثلیث ، توحید ، ملاصدرا ، الهیات مسیحی ، حکمت متعالیه