کاربرد معیارهای الکتروفیزیولوژیک محاسبهای در ارزیابی شدت سندرم تونل کارپال

زمینه: سندرم تونل کارپ (Carpal Tunnel Syndrome) شایعترین نوع مونونوروپاتی می باشد. اگرچه در بیماران مبتلا به این سندرم (CTS) معمولا در  نوار عصب و عضله و یا تست های الکتروفیزیولوژیک،  latency حسی و حرکتی  طولانی در مچ دیده می شود، با این حال درصد قابل توجه ای (۱۰ تا ۲۵ درصد) از بیماران مطالعه روتین نرمال دارند و اگر تست های تشخیصی کامل تری انجام نشود، تشخیص داده نمی شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی محاسبه روش های دیگر در شناسایی بهتر این گروه از بیماران می باشد. روش کار: در این مطالعه مورد_شاهدی از ۱۳۱ بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپ و ۳۴ نفر از گروه بی علامت به عنوان شاهد نوار عصب گرفته شد (مجموعا ۲۹۷ دست). سپس افراد بر اساس شدت بیماری به ۴ گروه بی علامت، خفیف، متوسط و شدید تقسیم شدند.با استفاده از یافته های نوار عصب، ۴ معیار الکتروفیزیولوژیک محاسبه ای (TLI، RI،MFR و F Diff M-U) اندازه گرفته شد. برای هر گروه میزان حساسیت و ویژگی ۴ شاخص، به صورت جداگانه محاسبه گردید و در نهایت بهترین پارامتر با توجه به مجموع حساسیت و ویژگی به دست آورده شد. یافته ها: بیشترین حساسیت برای تشخیص موارد خفیف مربوط به  شاخص RL (۷/۹۰%) و بیشترین ویژگی نیز مربوط به  شاخص F.DIFF.MU (۵۰%) بود. بیشترین حساسیت برای تشخیص موارد متوسط Moderate را شاخص های TLI و MFR و بیشترین ویژگی را شاخص RL (۶/۸۴%) داشت. بیشترین حساسیت برای تشخیص موارد شدید severe را شاخص RL (۶/۹۴%) و بیشترین ویژگی را شاخص MFR (۵/۸۶%) داشت. نتیجه گیری: بر اساس مطالعه حاضر بهترین شاخص برای تشخیص CTS از موارد طبیعی و همچنین تعیین شدت آن، شاخص (Residual latency (RL می باشد.

کلیدواژه ها:

CTS ، Carpal Tunnel Syndrome ، Calculated Electrophysiological Parameters ، EMG-NCV. ، سندرم تونل کارپ ، معیارهای الکتروفیزیولوژیک محاسبهای ، نقطه برش ، حساسیت ، اختصاصیت