نگاهی به پزشکی خواب در ایران

سال انتشار: 1399
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 27

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JMCIRI-38-1_001

تاریخ نمایه سازی: 23 آذر 1404

چکیده مقاله:

اختلالات خواب و نقش آن در ایجاد عوارض مهم قلبی - عروقی، مغزی و متابولیک بسیار شایع است، بنابراین درمان و پیشگیری از اختلالات خواب بسیار پر اهمیت می باشد. رشته پزشکی خواب برای اولین بار بیش از ۱۰ سال پیش در ایران تاسیس شد. از سال ۲۰۱۱، دانشگاه های ایران شروع به ارائه برنامه های آموزشی فلوشیپ و تکنسین پلی سومنوگرافی کردند. تخمین زده می شود که طی ۱۰ سال آینده تعداد افراد آموزش دیده در این زمینه به ۱۰۰ نفر برسد. متاسفانه، پیشگیری و درمان اختلالات خواب کاملا تحت پوشش شرکت های بیمه نمی باشد. با این حال، این سیاست به سمت افزایش پوشش بیمه در حال تغییراست. با وجود افزایش شیوع بیماری های اختلالات خواب، بیماران معمولا در مراحل پیشرفته و وخیم به بیمارستان ها مراجعه می نمایند که به دلیل کافی نبودن اطلاعات علمی مربوط به این بیماری ها در مراکز درمانی که به عنوان خط اول ارجاع هستند، این بیماران ممکن است دچار صدمات جسمی و مالی شوند. با توجه به مخارج زیاد درمان این بیماران در مراحل پیشرفته و نیز عوارض جدی این دسته از بیماری ها، ضرورت افزایش آگاهی در این زمینه، جهت پزشکان و پرستاران الزامی است. در حال حاضر به دلیل نبود یک دستورالعمل جامع و بومی مناسب برای درمان و پیشگیری از این اختلال و همچنین پوشش ناکافی بیمه ای در ایران و نیز عدم الویت به این دسته از بیماری ها از سوی مقام های مسئول، دسترسی به درمان مناسب و استاندارد در غالب نقاط کشور خصوصا در استان های محروم امکان پذیر نیست. از آنجا که بسیاری از شرکت های معتبر در کشور، تجهیزات پزشکی مورد نیاز برای اختلالات خواب را ارائه نمی دهند، تجهیز آزمایشگاه خواب با وسایل ضروری بسیار گران و پرهزینه است. این در حالی است که اجزا این تجهیزات بطور جداگانه ساخته شده است و یا پتانسیل ساخت آنها وجود دارد ولی چون کاربرد تجمعی آن شناخته شده نیست با کمبود این تجهیزات مواجه هستیم.

نویسندگان

مجید ملک محمد

مرکز تحقیقات بیماریهای نای، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

پریسا عدیمی ناغان

مرکز تحقیقات بیماریهای نای، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

حمیدرضا جماعتی

مرکز تحقیقات بیماریهای نای، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

میترا صفا

مرکز تحقیقات سل بالینی و اپیدمیولوژی، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران