مقایسه مداخلات مبتنی برکارکرد اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای (SCDT) بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم در کودکان مبتلا به طیف اوتیسم

چکیده زمینه: این پژوهش با هدف مقایسه مداخلات مبتنی بر کارکرد اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای (TDCS) بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم در کودکان مبتلا به طیف اوتیسم انجام شد. مطالعات پیشین عوامل متعدد از جمله ژنتیک و عوامل محیطی را موثر می دانستند و معتقد بودند که افراد با اختلالات طیف اوتیسم در تعاملات اجتماعی نقص دارند به همین ترتیب بررسی در مشکلات این گروه با تمرکز بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم، امری مهم و نیازمند توجه است. روش کار: این پژوهش به روش مطالعه نیمه تجربی انجام گرفت و آزمودنی ها به شیوه در دسترس از تمامی کودکان ۷ تا ۱۳ ساله استان خوزستان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایشی و کنترل قرار گرفتند. ۴۵ آزمودنی در سه گروه مداخلات مبتنی بر کارکردهای اجرایی، تحریک الکتریکی فراجمجمه ای و گروه کنترل قرار گرفتند و پیش و پس از مداخلات برای سنجش رشد گفتار و زبان از آزمون رشد نیوشا و برای سنجش علائم اوتیسم از مقیاس گارز استفاده شد. یافته ها: نتایج این پژوهش با استفاده از تجزیه و تحلیل کواریانس پس از رعایت پیش فرض ها مورد ارزیابی قرار گرفت و نشان داد که میزان رشد زبان و گفتار در مداخله مبتنی برکارکردهای اجرایی و مداخله تحریک الکتریکی فراجمجمه ای در گروه آزمایش و شاهد پس از حذف اثرپیش آزمون به طور معناداری با هم تفاوت دارند. این نتیجه بدان معناست که مداخله مبتنی بر کارکردهای اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای بر رشد زبان و گفتار و علائم اوتیسم تاثیر معناداری دارند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های بدست آمده مداخلات اگر به صورت ترکیبی اجرا شوند می توانند تاثیرات معنادارتری ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

Autism ، Executive functions ، Language ، TDCS ، اوتیسم ، رشد زبان ، کارکردهای اجرایی ، تحریک الکتریکی فراجمجمه ای