اثر بخشی بازی درمانی گروهی به شیوه ی شناختی– رفتاری بر سبک های مقابله کودکان

زمینه: این پژوهش با هدف اثربخشی بازی درمانی گروهی به شیوه ی شناختی–  رفتاری  بر سبک های مقابله کودکان پسر دوره ی ابتدایی انجام شد. روش کار: طرح پژوهش به روش نیمه آزمایشی و گروه کنترل با طرح پیش آزمون – پس آزمون بود. برای نمونه گیری در مرحله ی اول از بین مناطق آموزشی شهر تهران منطقه ی ۶ آموزش و پرورش به شیوه ی تصادفی انتخاب شد. سپس با استفاده از روش خوشه ای ۴ مدرسه در این منطقه انتخاب شدند و از میان دانش آموزان پایه ی چهارم، پنجم و ششم این مدارس که از پرسشنامه رفتارهای کنار آمدن کودکان(CCBQ) نمره ی آنان یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بدست آورده بودند، تعداد ۲۸ نفر بروش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. برای کودکان گروه آزمایش ۸ جلسه ی ۴۵ دقیقه ای بازی درمانی گروهی به شیوه ی شناختی–  رفتاری بصورت ۲ جلسه در هفته برگزار شد. در انتهای پژوهش مجددا کودکان در هر دو گروه توسط پرسشنامه رفتارهای کنار آمدن کودکان ارزیابی شدند. یافته ها: داده های پژوهش به کمک روش آماری تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان داد که بازی درمانی شناختی- رفتاری اثری معنی دار بر سبک مقابله ی سازگاری در جهت بهبود دارد(۰۱/۰ P <). نتیجه گیری: همچنین نتایج بدست آمده نشان داد که بازی درمانی شناختی- رفتاری اثر معنی داری بر سبک مقابله ی انحراف از مشکل و نیز سبک مقابله ی ویرانگر دارد(۰۵/۰ P <). بنابراین بازی درمانی گروهی به شیوه ی شناختی–  رفتاری  بر سبک های مقابله کودکان تاثیرگذار است و می تواند موجب بهبود سبک های مقابله کودکان شود.

کلیدواژه ها:

play therapy ، cognitive – behavioral style ، coping styles ، children ، بازی درمانی ، شناختی– رفتاری ، سبک های مقابله ، کودکان.