اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر کاهش میزان پرخوری و افسردگی بیماران زن مبتلا به اختلال پرخوری افراطی

زمینه: نگرانی درباره افزایش میزان شیوع اضافه وزن از شواهدی بر می خیزد که نشان می دهد، وزن اضافی یک اثر نامطلوب بر سلامت و طول عمر دارد. بیماری های مربوط به اضافه وزن و چاقی شامل فشار خون بالا، دیس لیپیدی، دیابت نوع ۲، بیماری سرخک تابی قلب، سکته، ورم استخوان- مفصل، بیماری های تنفسی، انواع معینی از سرطان و اختلالات خلق می باشد. روش کار: به این منظور، درقالب یک طرح نیمه آزمایشی ۱۶ آزمودنی زن با تشخیص اختلال پرخوری افراطی که به کلینیک مشاوره تغذیه و رژیم درمانی در شهر تهران مراجعه کرده بودند و نمره افسردگیشان بالاتر از ۱۸بود، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. از جمعیت نمونه ۸ نفر در گروه رفتار درمانی دیالکتیکی گروهی (گروه آزمایش) و ۸ نفر در گروه کنترل جای رفتند و گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه آموزش قرار گرفت. جهت اندازه گیری متغیرهای پژوهش در مراحل پیش آزمون و پس آزمون از چک لیست ارزیابی اختلالات خوردن براساسDSM-IV، مقیاس افسردگی بک (BDI-II) استفاده شد. داده ها با استفاده از جداول و نمودارها و تحلیل کواریانس یک طرفه مورد بررسی قرارگرفت. یافته ها: تحلیل آماری داده ها نشان داد که نمرات اختلال خوردن گروه آزمایش در پس آزمون تحت تاثیر اثرات متغیر مستقل (رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی) قرار گرفته است ۶۵۴/۵۴= F،P–value= <۰.۰۱  و میانگین و انحراف معیار نمره کل اختلال خوردن و افسردگی در مرحله پیش آزمون گروه آزمایش از ۲۵/۴، ۹۸/۱ و ۶۲/۲۹، ۶۸/۴ به ۷۵/۰، ۷۰/۰ و ۱۲/۱۵، ۹۱/۵ در مرحله پس آزمون، کاهش یافت، ولی میانگین فوق در گروه کنترل از ۲۵/۳، ۸۳/۱ و ۶۲/۳۰، ۸۴/۶ در پیش آزمون به ۸۷/۲، ۱۲/۱ و ۷۵/۲۹، ۸۲/۵ در پس آزمون تغییر داشته که این تغییر در گروه کنترل معنادار نبوده است. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی درکاهش میزان پرخوری و افسردگی بیماران زن مبتلا به اختلال پرخوری افراطی موثر می باشد. واژگان کلیدی: رفتاردرمانی دیالکتیکی، اختلال پرخوری افراطی، افسردگی، زنان