بررسی تاثیراسپلینت استاتیک ولار بر عملکرد و اسپاستیسیتی اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال

روش کار: روش مطالعه در این پژوهش از نوع مداخله ای و به صورتRepeated Measurement می باشد. ۱۵ بیمار سکته مغزی بین ۴۱ تا ۸۵ سال به صورت نمونه گیری غیر احتمالی ساده از هر دو جنس و از درمانگاه های توانبخشی و بیمارستان های سطح شهر تهران انتخاب شدند. بیماران از یک اسپلینت استاتیک ولار (با زوایای ۱۰ درجه اکستانسیون مچ دست، اکستانسیون کامل انگشتان و ابداکسیون و آپوزیشن شست) به مدت ۲ ماه، ۲ ساعت در روز و ۴ ساعت در شب استفاده کردند. در این مطالعه از مقیاس آشورث اصلاح شده برای ارزیابی اسپاستیستی، از گونیامتر برای ارزیابی دامنه حرکتی پاسیو و از تست فوگل مایر برای ارزیابی عملکرد اندام فوقانی استفاده شد.یافته ها: نتایج حاصل از این پژوهش نشان دهنده کاهش معنی دار اسپاستیسیتی مچ دست و آرنج (p<۰.۰۰۰۱)، افزایش معنی دار دامنه حرکتی اکستانسیون پاسیو مچ دست (p<۰.۰۰۰۱) و آرنج (p<۰.۰۰۲) و افزایش معنی دار عملکرد اندام فوقانی (p<۰.۰۰۰۱) در بیماران مورد مطالعه می باشد.نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان می دهد که استفاده از اسپلینت استاتیک ولار به مدت ۲ ماه در بیماران سکته مغزی مزمن تاثیر معنی داری بر اسپاستیسیتی مچ دست و آرنج، دامنه حرکتی اکستانسیون پاسیو مچ دست و آرنج و عملکرد اندام فوقانی این بیماران داشته است و به نظر می رسد در افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن استفاده از این نوع اسپلینت می تواند در بهبود عملکرد اندام فوقانی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اسپلینت ، همی پلژی ، اسپاستیسیتی ، عملکرد