غربالگری شنوایی دانش آموزان کلاس اول ابتدایی در مدارس شهر تهران در سال های ۸۷-۱۳۸۶

زمینه: کاهش شنوایی اختلالی است که ۲ تا ۵ درصد از کودکان را مبتلا می نماید. از آنجا که اکثر علل منجر به کاهش شنوایی قابل تشخیص و درمان هستند. این مطالعه به منظور تعیین میزان فراوانی و علل کاهش شنوایی در بین کودکان دبستانی در شهر تهران انجام شده است.روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی- مقطعی بر روی ۱۰۰۰ کودک شاغل به تحصیل در سال اول دبستان در شهر تهران در سال های ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ انجام شده است. نمونه گیری به صورت تصادفی از بین خوشه های جمعیتی مدارس صورت گرفت. کاهش شنوایی به صورت عدم شنیدن صدا در فرکانس های ۵۰۰، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ و ۴۰۰۰ هرتز و با شدت ۲۵ دسی بل در اودیومتری (PTA) تعریف شد.یافته ها: در این مطالعه ۴۳۳ مورد اختلال شنوایی وجود داشت که برای بررسی های بیشتر اودیومتریک و تیمپانومتریک به متخصصین گوش و حلق و بینی ارجاع شدند که از این میان در ۳۷ مورد ۳.۷) درصد) کاهش شنوایی اثبات شد. سابقه زردی نوزادی، ازدواج فامیلی والدین و ناهنجاری مادرزای به طور معناداری با ابتلا به کم شنوایی همراه بودند (P<۰.۰۵).نتیجه گیری: با توجه به شیوع ۳.۷ درصدی کاهش شنوایی در بین کودکان سال اول دبستان انجام ارزیابی های بیشتر و غربالگری های گسترده تر ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

کم شنوایی ، کودکان ، غربالگری