سرواپیدمیولوژی هپاتیت E در استان اصفهان: مطالعه مبتنی بر جامعه

مقدمه علی رغم گزارشات مبنی بر شیوع بالای هپاتیت E در آسیا، آفریقا، خاورمیانه و آمریکای مرکزی، اطلاعات جمعیتی اندکی از اپیدمیولوژی این بیماری در ایران موجود است. لذا این مطالعه با هدف تعیین سرواپیدمیولوژی آنتی بادی بر علیه هپاتیت E در استان اصفهان در سال ۱۳۸۵ طراحی و اجرا گردید.روش اجرا: در یک مطالعه مقطعی، ۸۱۶ نمونه بالای ۶ سال از مناطق شهری و روستایی اصفهان در سال ۱۳۸۵ به روش خوشه ای تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. اطلاعات دموگرافیک به همراه نمونه خون افراد اخذ شده و از نظر وجود ایمونوگلوبولین G بر ضد هپاتیت E به روش الیزا مورد بررسی قرار گرفتند. تست آماری کای - اسکوئر در نرم افزار SPSS برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد.نتایج نمونه های مورد بررسی شامل ۴۲۸ زن (۵۲.۵%) و ۳۸۸ مرد (۴۷.۵%) بودند. شیوع سرمی آنتی بادی بر علیه هپاتیت E (آنتی - (HEV در نمونه های مورد بررسی ۳.۸ درصد بود. اختلافی ما بین زن و مرد، محل سکونت (شهر یا روستا)، تعداد افراد خانواده و گروههای سنی از نظر شیوع آنتی - HEV وجود نداشت. در بین مناطق مختلف استان اصفهان، بیشترین شیوع مربوط به خمینی هشر (۱۳.۳%) و مبارکه (۱۰%) بود که اختلاف آماری در شیوع در مناطق مختلف وجود داشت (P<۰.۰۰۱).نتیجه گیری: شیوع سرمی آنتی - HEV در استان اصفهان نسبت به گزارشات منتشر شده در دیگر مناطق ایران و کشورهای منطقه پایین تر است. انجام مطالعات مشابه جمعیت نگر در دیگر مناطق ایران برای ترسیم پراکندگی جغرافیایی این ویروس جهت تصمیم گیریهای پیشگیرانه لازم می باشد.

کلیدواژه ها:

هپاتیت E ، سرواپیدمیولوژی ، ایران