بررسی شیوع آمپوتاسیون اندام تحتانی در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی در بیمارستان دکتر شریعتی و امام خمینی (ره) از سال ۱۳۵۸ لغایت ۱۳۸۰

دیابت یکی از بیماریهای شایع با عوارض متعدد ناتوان کننده می باشد. این عوارض تا اندازه زیادی با روش های ساده و ارزان قابل پیشگیری و کنترل هستند. پیشگیری از بروز عوارض مربوط به پا به ویژه امری ضروری است چرا که علاوه بر موربیدیتی و مورتالیتی فراوان، وقت و هزینه بسیاری را نیز صرف خود می نماید. این مطالعه جهت بررسی شیوع آمپوتاسیون اندام تحتانی در بیماران بستری به علت زخم پای دیابتی طراحی گردید.در این مطالعه که بصورت گذشته نگر توصیفی تحلیلی در بیمارستان های دکتر شریعتی و امام خمینی انجام گردید. اطلاعات مورد نیاز مربوط به ۲۸۱ بیمار دیابتی که از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۰ به علت زخم پا در این بیمارستان ها بستری شده بودند، از پرونده های آنها استخراج گردید و با استفاده از نرم افزار SPSS وارد رایانه شده، آنالیز گردید.در طی ۲۲ سال در مجموع ۲۸۱ بیمار (۶۱% مرد و ۳۹% زن) مبتلا به زخم پا بستری شده اند که آمپوتاسیون اندام تحتانی از سطوح مختلف در ۳۰% موارد انجام شده است. میانگین مدت بستری در گروه منجر به آمپوتاسیون به وضوح بیشتر از گروه بدون آمپوتاسیون بوده است(P:۰.۰۰).آمار آمپوتاسیون به علت زخم پای دیابتی در کشور ما بالاتر از آمارهای جهانی است که این موضوع لزوم توجه و برنامه ریزی در سطح کلان برای ارتقای سطح مراقبت از پای بیماران دیابتی را گوشزد می کند.