تعیین سن تشخیص و توانبخشی کم شنوایی حسی عصبی در کودکان کم شنوای مراجعه کننده به کلینیک رفاه ناشنوایان تهران در سال ۱۳۷۴

کم شنوایی شایعترین اختلال حسی در کودکان است. در یک برنامه مدون غربالگری نوزادان در آمریکا دیده شد در هر ۱۰۰۰۰۰ تولد، سه مورد مبتلا به PKU،۲ مورد گالاکتوزمیا، ۲ مورد هیپرپلازی آدرنال، ۲۸ مورد هیپوتیروییدی، ۴۷ مورد کم خونی سلول داسی و بالاخره ۳۱۴مورد مبتلا به کم شنوایی بودند.در کشورهای پیشرفته غربالگری نوزادان به دو منظور انجام می شود: ۱-با تشخیص زودرس و شروع توانبخشی به موقع در دوره ای که پتانسیل سیستم عصبی مرکزی کودک در بالاترین سطح توانایی و ساختار پذیری خود قرار دارد، نتایج بهتری به دست می آید. ۲- از معلولیت های ثانویه پیشگیری می شود.تنها راه تشخیص به موقع کم شنوایی کودکان، غربالگری شنوایی در دوره نوزادی است. بهترین سن تشخیص کم شنوایی در کودکان قبل از ۳ ماهگی و بهترین زمان شروع توانبخشی قبل از ۶ ماهگی است. این مطالعه مقطعی در بین ۴۵۰ کودک زیر ۱۶ سال مبتلا به کم شنوایی مراجعه کننده به کلینیک رفاه ناشنوایان از فروردین ۱۳۷۴ تا آذر ماه ۱۳۷۴ صورت گرفت. در مطالعه ما طیف کم شنوایی ها با مطالعات کشورهای پیشرفته مطابقت ندارد که به علت عدم توجه والدین و پزشکان به موارد خفیف و متوسط کم شنوایی است. در کلینیک رفاه ناشنوایان وابسته به سازمان بهزیستی حداقل سن تشخیص کم شنوایی ۳ سالگی است که نشان می دهد در بهترین شرایط با ۲.۵ سال تاخیر در تشخیص روبرو هستیم و می دانیم اثرات این تاخیر جبران ناپذیر است. برای مقابله با معضل تاخیر در تشخیص کم شنوایی کودکان پیشنهاد می شود به دو راهکار جدی تر بیندیشیم: ۱- غربالگری نوزادان از نظر کم شنوایی و پی گیری این آزمون ها حداقل تا ۶ سالگی۲- افزایش سطح آگاهی همکاران متخصص کودکان و پزشکان عمومی از شیوع کم شنوایی در کودکان و اهمیت تشخیص زودرس آن