بررسی موارد آسپرژیلومای ریوی در بیمارستان مسیح دانشوری از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۹

آسپرژیلومای ریوی از رشد و تجمع توده های قارچ آسپرژیلوس در حفرات قدیمی ریوی به وجود می آید. سل ریوی، برونشکتازی، سارکوئیدوز و تومورهای ریه از علل مهم زمینه ای بیماری هستند. معمولا درمان برای موارد علامت دار بیماری به خصوص هموپتیزی صورت می گیرد و روش انتخابی عمل جراحی است. این مطالعه به صورت گذشته نگر در فاصله سال های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۹ در بیمارستان مسیح دانشوری صورت گرفته است. تمامی بیماران عمل جراحی شده اند. نتایج قطعی حاصل از بررسی آسیب شناسی نمونه ها به همراه کلیه اطلاعات مورد نیاز بیماران در یک فرم مخصوص ثبت و به صورت طبقه بندی شده ارایه گردید. سیزده بیمار ۷ مرد (۵۴%) و ۶ زن (۴۶%) با تشخیص قطعی آسیب شناسی آسپرژیلومای ریوی بررسی شدند. محدوده سنی بیماران از ۲۲ سال تا ۶۰ سال با میانگین ۴۳ سال بود. شایع ترین علامت بالینی هموپتیزی (۹۲%) بود. تمامی بیماران جراحی شدند و شایع ترین اندیکاسیون جراحی هموپتیزی (۷۷%) بود. شایع ترین محل آناتومیک بیماری لوب فوقانی ریه چپ (۶۲%) بوده است. موردی از مرگ در بیماران قبل یا بعد از جراحی وجود نداشت.به نظر می رسد آسپرژیلوما در ایران از شیوع قابل توجهی برخوردار باشد. برای تشخیص صحیح و انجام اقدامات درمانی مناسب نیازمند اعمال توجه بیشتر به علایم بالینی، زمینه های اپیدمیولوژیک و یافته های رادیولوژیک و آسیب شناسی می باشد.