کنکاش در شعر سپید ؛( بررسی ساختاری و زیبایی شناختی در شعر معاصر فارسی )

شعر سپید به عنوان یکی از جریان های نو گرای ادبیات معاصر فارسی ؛ پاسخی ست به دگرگونی های فکری و زبانی انسان مدرن . این نوع شعر با گسستن از قالب های سنتی و وزن و قافیه ؛ بر جوهر زبان و تصویر و اندیشه تاکید می کند و جهان را نه در قالب چهار چوب موسیقی بیرونی بلکه در ریتم درونی کلمات و اندیشه ها باز آفرینی می کند . شعر سپید در پی آن است که تجربه انسانی را بی واسطه ؛ آزاد و شخصی بیان کند و از این رو رابطه ای تازه میان شاعر و زبان پدید می آورد . روش پژوهش ترکیبی است از تحلیل ساختار بیرونی و درونی شعر سپید در اثار شاملو و شعی دارد نسبت میان فرم آزاد و نگرش انسان گرایانه شاعر را تبیین نماید . این پژوهش با هدف رسیدن به( structure ) یا ساختار یکپارچه و منظم ،جهت یک قالب ادبی( شعر سپید) تهیه شده است. مطالعه موردی این تحقیق ؛ با تمرکز برمجموعه آثار احمد شاملو ( دفتر یکم ؛ شعر ها 1323- 1378), و برخی اشعار " بر گور لیلی " فروغ فرخزاد و نصرت رحمانی استوار است و روش پژوهش ترکیبی است از تحلیل متن های نمونه به همراه مرور نظریه های زبان شناختی و زیبایی شناختی مرتبط . نتیجه نشان می دهد 1- ساختار شعر سپید مجموعه ای از اجرای هم پیوند ( تقطیع آوایی ؛ چینش واژگانی ؛ حلقه یروایی مقطوع ) است که نه فقط از حذف عروض . قافیه ناشی می شود بلکه محصول انتخاب های هدفمند زبان است . 2- موسیقی درونی ؛ آشنایی زدایی نحوی و تصویر سازی سیال ابزار های اصلی ایجاد انسجام معنایی اند . 3- فرم آزاد در آثار شاملو همسو با نگرش فلسفی او به آزادی و انسان مدرن عمل می کند . این تحقیق بر اهمیت بازخوانی ساختار شعری سپید برای پالایش تابعیت آن از نثر و تقویت معیار های شعری تاکید می کند .