درمان صرع پایدار تشنجی مقاوم به درمان با انفوزیون میدازولام

در طی یک سال، انفوزیون میدازولام برای درمان ۱۵ کودک با صرع پایدار تشنجی مقاوم در بیمارستان مفید به کار برده شد. ۱۰ بیمار صرع پایدار عمومی و ۵ بیمار صرع پایدار موضعی داشتند. تمام بیماران قبل از شروع میدازولام، دیازپام، فنوباربیتال و فنی تویین وریدی دریافت می کردند و تشنجهایشان کنترل نشده بود. در ابتدا میدازولام به مقدار ۰.۱۵ ml/kgبصورت بولوز، از طریق ورید تزریق می شد و متعاقبا انفوزیون میداوزلام ۱-۶ ?g/kg/minادامه یافت. با این روش تشنج در ۹۰ درصد (۹ مورد از ۱۰ مورد) بیماران صرع پایدار عمومی مقاوم و در ۴۰ درصد (۲ مورد از ۵ مورد) بیماران صرع پایدار موضعی مقاوم، کنترل شد. متوسط زمان لازم برای توقف کامل تشنجات در استاتوس عمومی، حدود یک ساعت و مقدار متوسط میدازولام لازم ۳.۶ ?g/kg/min بود. ۲ مورد از این بیماران بعلت افت اشباع اکسیژن لوله گذاری شده و AV برای آنان برقرار گردید. در هیچ مورد از بیماران (استاتوس عمومی یا موضعی) اختلال متابولیکی مشاهده نشد. بنابراین انفوزیون مداوم میدازولام، می تواند یک رویکرد درمانی کاملا موثر و نسبتا بی خطر برای درمان صرع پایداری عمومی مقاوم در کودکان باشد، هر چند که در استاتوس موضعی عملکرد مشابهی ندارد.