مقایسه تصادفی و کنترل شده دو استراتژی درمانی جهت ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری در بیماران ایرانی مبتلا به زخم اثنی عشر

هدف از این مطالعه مقایسه میزان تاثیر و قابل تحمل بودن رژیم درمانی امپرازول، کلاریترومایسین، بیسموت و تتراسیکلین (OCBT) با رژیم ۲ و ۳ هفته ای رانی تیدین، مترونیدازول بیسموت و تتراسیکلین (RMBT) در جمعیتی با مقاومت زیاد به مترونیدازول است.۲۲۱ بیماری که از نظر اندوسکوپی زخم اثنی عشر داشتند و آزمایش اوره آز آنها نیز مثبت بود به ۳ گروه تقسیم شدند: ۱) گروهی که امپرازول (۲۰mg هر ۱۲ ساعت)، کلاریترومایسین (۲۵۰mg هر ۱۲ ساعت) و بیسموت سوب سیترات است (۲۴۰g هر ۱۲ ساعت) و تتراسیکلین (۵۰۰mg هر ۱۲ ساعت)، یا رژیم OCBT را برای مدت ۲ هفته دریافت نمودند ۲) گروهی که رانیتیدین (۳۰۰mg هر ۱۲ ساعت)، مترونیدازول (۵۰۰g هر ۱۲ ساعت)، بیسموت سوب سیترات (۲۴۰mg هر ۱۲ ساعت) و تتراسیکلین (۵۰۰mg هر ۱۲ ساعت) یا رژیم RMBT را برای مدت ۲ هفته دریافت نمودند ۳) گروهی که رانیتیدین (۳۰۰mg هر ۱۲ ساعت)، مترونیدازول (۵۰۰mg هر ۱۲ ساعت)، بیسموت سوب سیترات (۲۴۰mg هر ۱۲ ساعت) و تتراسیکلین (۵۰۰mg هر ۱۲ ساعت) یا رژیم RMBT را برای مدت ۳ هفته دریافت نمودند.دوهفته بعد از شروع درمان، بیماران از نظر میزان تحمل داروها و عوارض آنها بررسی شدند. ریشه کنی H.P نیز ۸ هفته بعد از تکمیل درمان توسط آزمون تنفسی اوره UBT (با کربن ۱۴) بررسی شد.میزان ریشه کنی در گروه پروتوکل OCBT (به میزان ۸۸%) بیشتر از گروه RMBT دو هفته ای (۷۳%) یا ۳ هفته ای (۷۱%) است (P<۰.۰۵) اما از نظر درمانی در گروه های OCBT (۸۰%) و RMBT دو هفته ای (۶۸%) یا سه هفته ای (۶۸%) است. هر چند این اختلاف از نظر آماری قابل توجه نیست. RMBT دو و سه هفته ای هم در گروه پروتوکل بودند و هم از نظر درمانی شبیه هم بودند. در گروه RMBT عوارض درمان هم بیشتر بود. نتیجه گیری کلی از این تحقیق بیانگر آن است که در رژیم OCBT میزان ریشه کنی بیش از رژیم RMBT است و طولانی کردن رژیم از ۲ هفته به ۳ هفته باعث افزایش در میزان ریشه کنی H.P نمی شود.

کلیدواژه ها:

هلیکوباکترپیلوری ، زخم پپتیک ، مقاومت به مترونیدازول