اثرات تمرین تناوبی با شدت بالا بر محتوای پروتئین های میتوفاژی در بافت چربی احشایی موش های دیابتی نوع دو

زمینه و هدف: دیابت نوع دو اختلال سوخت وسازی شایعی است که با افزایش سطح گلوکزخون و اختلال در عملکرد میتوکندری همراه است. کاهش کارایی میتوکندری ها در این بیماری موجب کاهش فرایند میتوفاژی می شود که خود به پیشرفت عوارض دیابت از جمله مقاومت به انسولین و اختلالات سوخت وسازی کمک می کند. میتوفاژی، که فرایند تجزیه و بازیافت میتوکندری های آسیب دیده را شامل می شود، برای حفظ سلامت سلولی ضروری است. پروتئین های Parkin، کیناز ۱ ناشی از PTEN (PINK-۱) و اپتینورین (OPTN) از جمله مهم ترین نشانگرهای این فرایند هستند. بنابراین، یافتن راهکارهایی برای تقویت میتوفاژی در دیابت نوع دو می تواند به بهبود عملکرد میتوکندری و کاهش عوارض این بیماری کمک کند. یکی از این راهکارها، تمرین ورزشی است که تاثیرات مثبتی بر سلامت سوخت وسازی و عملکرد میتوکندری دارد. هدف از این تحقیق بررسی اثر یک دوره تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر محتوای پروتئین های میتوفاژی شامل Parkin، PINK-۱ و OPTN در بافت چربی احشایی موش های صحرایی القاشده به دیابت نوع دو بود.مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی، ۲۴ سر موش صحرایی نر به سه گروه تقسیم شدند: کنترل سالم (HC)، کنترل دیابتی (DC) و دیابتی + تمرین HIIT (D+HIIT) از طریق تزریق استرپتوزوتوسین (STZ) همراه با رژیم غذایی پرچرب در موش های صحرایی القا شد. گروه تمرینی به مدت هشت هفته تحت تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) قرار گرفتند. شدت تمرین HIIT بین ۸۵-۹۰ درصد بیشینه سرعت دویدن موش های صحرایی بود، درحالی که تناوب استراحتی با شدت کم (۵۰-۶۰ درصد) انجام می شد. در پایان دوره تمرین HIIT، بافت چربی احشایی از هر گروه استخراج شده و محتوای پروتئین های میتوفاژی شامل Parkin، PINK-۱ و OPTN با استفاده از روش وسترن بلات اندازه گیری شد.نتایج: یافته ها نشان داد که دیابت نوع دو به کاهش معنادار سطوح پروتئین های PARKIN (۳۳ درصد)، PINK-۱ (۴۱ درصد) و OPTN (۴۶ درصد) در گروه DC نسبت به گروه HC منجر شد (۰۰۱/۰>P). با این همه، در گروه D+HIIT، تمرین HIIT موجب افزایش معنادار این پروتئین ها نسبت به گروه DC شد، به گونه ای که سطوح Parkin، PINK-۱ و OPTN به ترتیب ۹۱/۱۱۷، ۳۹/۱۰۳ و ۳۶/۵۳۶ درصد افزایش یافت (۰۰۱/۰>P). افزون بر این، تمرینHIIT در گروه D+HIIT به کاهش معنادار سطح گلوکز ناشتا و شاخص HOMA-IR منجر شد (۰۰۱/۰>P).نتیجه گیری: بر پایه یافته های این پژوهش، تمرین HIIT تاثیرات زیادی بر بازسازی پروتئین های میتوفاژی و بهبود شاخص های سوخت وسازی در بافت چربی احشایی در الگوی حیوانی دیابت نوع دو دارد. این یافته ها بر اهمیت تمرین ورزشی، به ویژه HIIT، در بهبود عملکرد میتوکندری و افزایش فرایندهای سلولی تاکید می کنند. با این همه، با توجه به ماهیت حیوانی این پژوهش، تعمیم نتایج به بیماران مبتلا به دیابت نوع دو نیازمند بررسی های بیشتری در پژوهش های انسانی است.

کلیدواژه ها:

دیابت نوع دو ، میتوفاژی ، PARKIN ، OPTN ، HIIT