مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی پرشدت بر بیان ژن های eF۲K، mTORC۱ و eEF۲ در ماهیچه نعلی موش های صحرایی نر نژاد ویستار

زمینه و هدف: سازوکار ساخت پروتئین ماهیچه از مسیر mTORC۱ و مسیرهای پایین دستی خاصی از جمله eEF۲ کنترل می شود که افزایش اندازه تار ماهیچه اسکلتی را به حداکثر می رساند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی پرشدت بر بیان ژن های mTORC۱ ,eEF۲K ,eEF۲ در ماهیچه نعلی موش های صحرایی نر نژاد ویستار بود.مواد و روش ها:  بدین منظور ۲۴ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی ۲۸۰-۳۰۰ گرم و سن هشت هفته، تصادفی به سه گروه تمرین تناوبی با شدت بالا، تمرین تداومی استقامتی و کنترل تقسیم شدند. روش تمرین عبارت بود از هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی با شدت بالا که با شیب ۱۵ درجه آغاز شد. در تمرین تناوبی شدت تمرین از دو تکرار با شدت بالا (۸۵-۹۵% V̇O۲ max) در هفته اول به پنج تکرار پرشدت و مدت تمرین از ۴۰ دقیقه در هفته اول به ۷۰ دقیقه در هفته آخر رسید. در گروه تدامی هوازی نیز این افزایش در شدت و مدت رعایت شد. در این برنامه تمرینی مدت زمان تمرین از ۵۰ دقیقه در هفته اول با شدت ۶۵-۷۵% V̇O۲ max به ۸۰ دقیقه در هفته آخر افزایش یافت. برای گرم کردن و سرد کردن، آزمودنی ها در شروع و پایان هر جلسه تمرین ۱۰ دقیقه با شدت ۴۰ تا ۵۰ درصد اکسیژن مصرفی بیشینه فعالیت کردند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، ماهیچه نعلی موش های صحرایی استخراج و بیان عوامل موردنظر توسط Real Time PCR سنجش شد. از تحلیل واریانس یکطرفه با آزمون تعقیبی LSD و سطح معناداری ۰۵/۰=α در نظر گرفته شد.نتایج:  نتایج پژوهش نشان داد تمرین استقامتی روی نوار گردان موجب افزایش معنادار نسبت وزن ماهیچه نعلی به وزن بدن )۰٫۰۱ (P=و بیان ژن eEF۲K (۰۰۲/۰P=) شد. همچنین تمرین استقامتی سبب افزایش بیان mTORC۱ در گروه تمرین (۰۰۱/۰p=) شد، حال آنکه تغییرات eEF۲(۰.۰۵P ≥)از دید آماری معنادار نبود. از طرف دیگر هشت هفته تمرین تناوبی پرشدت سبب افزایش معناداری در بیان  mTORC۱(۰۰۱/۰P=)،  eEF۲K (۰۵/۰P=) و نسبت وزن ماهیچه نعلی به وزن بدن شد (۰۵/۰p=). این در حالی است که تفاوت معناداری در بیان eEF۲ دیده نشد (۰۵/۰P>).نتیجه گیری:   یافته ها نشان داد که انجام تمرین استقامتی و تمرین تناوبی با شدت بالا روی نوار گردان با شیب ۱۵ درجه سبب افزایش بیان ژن mTORC۱ و افزایش نسبت وزن ماهیچه نعلی به وزن بدن شد. با توجه افزایش بیان eEF۲K و عدم تغییر eEF۲ در هر دو گروه تمرین به نظر می رسد مسیر طویل سازی پروتئین ها نقشی در هایپرتروفی احتمالی ناشی از هر دو تمرین نداشته است.

کلیدواژه ها:

تمرین تداومی هوازی ، تمرین تناوبی با شدت بالا eEF۲ ، mTORC۱ ، eEF۲K