اثر تمرین مقاومتی همراه با دریافت آب خیار بر وضعیت نشانگرهای اکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو

زمینه و هدف: بیماری دیابت نوع دو از جمله بیماری های سوخت وسازی است که در صورت نبود درمان مناسب سبب کاهش کیفیت زندگی و افزایش خطر ابتلا به سایر بیماری های قلبی، رتینوپاتی، نفروپاتی و غیره می شود. هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرین مقاومتی همراه با دریافت آب خیار بر نشانگرهای اکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.مواد و روش ها: ۴۰ زن مبتلا به دیابت نوع دو، در یک مطالعه تجربی دوسوکور شرکت کردند و در چهار گروه تمرین + دارونما، تمرین + مکمل، مکمل و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های گروه های تمرین به مدت هشت هفته تمرین مقاومتی را اجرا کردند. به مدت هشت هفته، توسط دستیار پژوهشی به روش دوسوکور، به آزمودنی های گروه های مکمل و تمرین+ مکمل، مقدار ۲۴۰ میلی لیتر آب خیار داده شد. همچنین به گروه تمرین+ دارونما و کنترل، مقدار ۲۴۰ میلی لیتر دارونما داده شد. ۴۸ ساعت پیش و پس از اجرای پژوهش خون گیری انجام شد. اندازه گیری قندخون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله شده با بررسی پلاسمای خون انجام شد. با استفاده از سرم نمونه ها و کیت های ویژه، نشانگرهای اکسایشی ارزیابی و تغییرات نشانگرهای اکسایشی بررسی شد. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار تجزیه وتحلیل آماری SPSS ویراست ۲۲ تجزیه وتحلیل شد. از آزمون های تی همبسته و آنوا یکراهه برای تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شد. برای تعیین تفاوت معناداری بین گروه ها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. همه تحلیل های آماری در سطح معناداری α برابر با ۵ درصد در نظر گرفته شد.نتایج: بیشترین کاهش قند خون و HbA۱c در گروه تمرین+مکمل نسبت به سایر گروه ها دیده شد. البته، کاهش قند خون گروه تمرین+دارونما نسبت به مکمل دهی تنها بیشتر بود (۰۵/۰p<)؛ در حالی که تفاوت HbA۱c  میان این دو گروه معنادار نبود (۰۵/۰p>). افزایش توان ضداکسایشی گروه تمرین + مکمل نیز به طور معنادار بیشتر از سایر گروه ها بود (۰۵/۰p<). کاهش فعالیت آنزیم های ضداکسایشی دو گروه دریافت کننده مکمل نسبت به گروه کنترل نیز معنادار بود (۰۵/۰p<)؛ در حالی که فعالیت این آنزیم ها تنها در گروه تمرین + دارونما به طور معنادار افزایش یافت (۰۵/۰p<)؛ البته، تفاوت دامنه تغییرات گلوتاتیون پراکسیداز بین گروه تمرین + مکمل و مکمل دهی تنها، معنادار نبود (۰۵/۰p>).نتیجه گیری: تمرین مقاومتی و دریافت برخی ضداکساینده ها به عنوان دو روش غیردارویی در مدیریت درمان دیابت نوع ۲ توجه ویژه ای را به خود جلب کرده اند. در پژوهش حاضر با توجه به تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و دریافت آب خیار بر سطوح نشانگرهای دیابتی و ظرفیت ضداکسایشی کل در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲، می توان نتیجه گرفت که می توان از این دو روش برای کنترل دیابت نوع ۲ و افزایش ظرفیت ضداکسایشی بدن در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

تمرین مقاومتی ، مکمل ، نشانگرهای اکسایشی