سیاست : لیبرالیسم، هویت و آزادی بیان در رسانه های اجتماعی دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی

چکیده تفکر لیبرال چگونه می تواند با مسائل هویت و شناخت در سیاست برخورد کند؟ این پرسش دیرینه در فلسفه سیاسی، در مواجهه با مسائلی مربوط به توهین و سانسور در رسانه های اجتماعی دیجیتال، به ویژه در پرتو استفاده از هوش مصنوعی، اهمیت و فوریت جدیدی پیدا کرده است. معمولا دو دیدگاه رقیب در این مورد وجود دارد: یک دیدگاه لیبرال کلاسیک که بر اساس آن هویت هیچ جایگاهی در سیاست ندارد و آزادی بیان از اهمیت بالایی برخوردار است، و دیدگاه جدیدتر که هویت و شناخت شخصی و گروهی باید در سیاست لیبرال (مثلا در مورد مسائل عدالت) مهم، اگر نه محوری، باشند و آزادی بیان باید بر این اساس تنظیم شود، مثلا برای جلوگیری از توهین و ایجاد فضاهای آنلاین امن. دیدگاه دوم به طور فزاینده ای در بین لیبرال های چپ محبوب شده است، اما مرزهای لیبرالیسم را نیز گسترش می دهد یا به گفته برخی، از آنها تجاوز می کند. معمولا ترکیبی از هر دو موضع برای توجیه سیاست فعلی فناوری دیجیتال استفاده می شود. این مقاله موضع سومی را پیشنهاد می کند که نه تنها ترکیبی از هر دو موضع است، بلکه از نظر مفهومی نوآورانه تر است: با تمایز قائل شدن بین سیاست و سیاست مداری ، که در قیاس با آداب معاشرت، درباره ارزش ها و هنجارهای «نرم» مانند احترام، اعتدال، گشودگی و مدارا در مقابل حقوق سیاسی «سخت» و اصول سیاسی لیبرال مانند آزادی و عدالت است، استدلال می کند که ادعاهای هویت و به رسمیت شناختن جایگاهی در سیاست مداری (در کنار حوزه خصوصی) دارند و سیاست مداری به ایجاد شرایط برای سیاست کمک می کند اما خود سیاسی نیست. صرف نظر از دلایل «سخت» دیگری که ممکن است برای ایجاد چنین شرایطی وجود داشته باشد، سیاست مداری یکی از دلایل کافی است. به این ترتیب، این مقاله تلاش می کند تا ضمن حفظ موضع لیبرال، فضایی مفهومی برای هویت و به رسمیت شناختن ایجاد کند. پس از تشریح این موضع، بحث در مورد اعتراضات احتمالی، امکان شفاف سازی و اصلاح بیشتر موضع و همچنین تعامل بیشتر با آثار معاصر مرتبط را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

لیبرالیسم ، هویت ، آزادی بیان ، رسانه های اجتماعی دیجیتال ، هوش مصنوعی